28-10-2010

LUNA HAD DE KEUZE

7 jaar geleden was ik zwanger.
En ik had niet eens '1' gezegd.
Maar ik kreeg er 2.

Een verpleegkundige vraagt of het gaat.
"Wil je dat ik je hand vasthoud?"
"Nee, het lukt wel alleen."
Met m'n benen in van die beugels.
Een arts bezig met een eendebek en een verdoving.
Rechts van me de verpleegkundige.
"Wil je echt niet dat ik je hand vasthoudt?"
Ik schud van nee.
"Weet je het zeker?"
Ik schud ja.
"Hou jezelf maar goed vast dan."
M'n linkerhand op m'n linkerschouder.
M'n rechterhand op m'n rechterschouder.
En behalve fysieke pijn voelde ik niets.
Niets.
Helemaal niets.
Ik heb er geen traan om gelaten.
Geen een.
Vandaag wel.
Vorige week ook.
Niet omdat ik spijt heb.
Zeker niet.
Maar omdat ik er toen niet om kon huilen.
En omdat ik haar hand wel had moeten vasthouden.


Dit stukje is een reactie op de open brief van Mariska Orbán aan kamerlid Jeanine Hennis. Want ondanks alle ellende en verdriet van toen en ook nog nu ben ik superblij om te leven in een vrij land met een op dit punt uitstekende gezondheidszorg. Omdat ik de keuze had. Thank God, dat ik de keuze had! Ik weet nog dat ik bij de abortuskliniek naar buiten liep en alleen maar opgelucht kon denken; wat ben ik trots op Nederland! En wat een geweldige vrouwen werken er in de Amsterdamse abortuskliniek! Wow! Een abortus is iets waarover je niet praat, maar fluistert. Maar wanneer een vrouw als Mariska Orbán, de hoofdredactrice van het Katholiek Nieuwblad, haar mening op zo'n walgelijke manier gaat ventileren dan wordt het een onderwerp waarvoor vrouwen zich gaan schamen. En daar kies ik niet voor.

27-10-2010

NOU, DAN HEB JE ME ZEKER HELEMAAL DOOR?

Dus ik werd uitgenodigd voor een intakegesprek bij het geestelijke gezondheidscentrum hier in Tiel. Gezellig! En of ik even alvast een online vragenlijst in wilde vullen.

Ik heb zelf 2 jaar psychologie gestudeerd, al is dat al weer 15 jaar geleden. En als ik me besef dat sommige dingen 15 jaar geleden zijn, maar dat het soms gisteren lijkt, dan ben ik trouwens helemaal rijp voor een gesloten afdeling! Maar als je het mij vraagt was die studie psychologie een typische indicator dat het met mezelf ook niet helemaal 100% lekker zat, want de meeste meisjes, en het zijn vaak meisjes, gaan psychologie studeren 'om zichzelf beter te begrijpen'. En de bijna standaard-reactie van mannen op het feit dat ik toen psychologie studeerde was; 'Nou, dan heb je me zeker helemaal door?' Maar nou, ik hoefde dus helemaal geen psychologie te studeren om te weten dat de mannen die ik tegenkwam maar 1 ding wilden.

'Bent u tevreden met uw werk?'
'Bent u tevreden met uw relatie?'
'Voelt u zich geliefd?'
'Heeft u moeite met huishoudelijke taken?'
'Komt u vaak te laat?'
'Bent u tevreden over uw seksleven?'
'Heeft u het gevoel dat er iets heel ergs gaat gebeuren?'

En dat dan graag uitgedrukt op een schaal van 1 tot 5.

Ik kreeg het idee dat ik eigenlijk helemaal niets mankeerde.
Maar toen ik op 'send' drukte, voelde ik toch een soort van paniek.
Ik zat nu in 'het systeem'.
Er was nu ergens ineens een mapje met 'Luna'.

Het allerlaatste waar ik in wil belanden is een soort van Tiels Libelle-vrouwtjes geneuzel. Met vragen als; 'Ja, maar wat voelde je toen je dat deed?' Of: 'Wat voel je als je wakker wordt?' En: 'Wat voel je als je je dit of dat weer probeert te herinneren?' Of dat ik maar eens even lijstjes moet gaan maken elke ochtend. En dan afstrepen. Of een dagboek bij moet gaan houden. Want dan kan ik dus 2 dozen offline dagboeken gaan brengen; "Hier! Heb je 29 jaar getormenteerde geest! Vanaf het moment dat ik kon schrijven! En bel maar even als je 't uit hebt, want dan heb ik ook nog 10 jaar online voor je staan! Houdoe!"

Ik vertoonde na het invullen van de vragenlijst ineens 'de werkster komt, laten we het huis gaan opruimen'-gedrag. Ik ging me eventjes heel erg concentreren op m'n werk. Lijstjes maken. Vooruit werken. Maar weer eens een nieuw, mooi schriftje kopen om alles in bij te houden. Systemen verzinnen. Het hele huishouden doen. En alles afmaken. Focus godverdomme!

Maar misschien ben ik gewoon bang dat m'n hulpverlener me straks helemaal door heeft.

22-10-2010

LUNA GEEFT TOE

Boys will be boys en de mijne is er eentje die maar door bleef zeuren over een televisie op de slaapkamer. Nu heb ik maanden en maanden voet bij stuk gehouden dat ik het niet wil, ik wil het niet, ik wil het niet, maar de verkering heeft ondertussen andere manieren gevonden om irritante mediakanalen onze slaapkamer te laten vervuilen. Zo tref ik hem regelmatig aan in bed met de iPhone in z'n handen, onderwijl een spelletje poker spelend. "Niet voor geld, gewoon voor de leuk", zegt hij dan. Maar ik vind het helemaal niet leuk. En de laatste weken wordt de iPhone op een of andere cabaret-radio-zender gezet, zodat ik no shit, een keertje kon genieten van een gezellige befpartij terwijl ik op de achtergrond een stukje Oudjaarsconference van Youp van 't Hek hoorde. Van Youp van 't Hek! En nu zullen er vrouwen zijn die zeggen; "Goh, je mag blij zijn dat-ie je überhaupt beft, de mijne doet het nooit", maar als er iets ontgeilend werkt, dan is het wel de stem van Youp van 't Hek en als je iemand niet wil associëren met beffen, dan is hij het wel, gatverdamme, of je moet dus als vrouw nooit gebeft worden, dan maakt het op een gegeven moment niet meer uit wie er tussen je benen ligt! Maar van mij hoefde het niet meer! Ik had het helemaal gehad! Met alles! Met iedereen! En zo kwam het dat de verkering en ik vandaag in de KPN-winkel stonden om een extra digitenne-ding te halen voor de oude televisie die in de schuur stond. De televisie verhuisde van de schuur naar de slaapkamer en een uurtje later staarde ik vanaf het bed naar de teloorgang van ons seksleven. "Straks doen we het nooit meer", piepte ik. "Ik denk dat je zelfs meer seks gaat krijgen", glunderde de verkering terwijl hij bezig was met het aansluiten van de digitenne. "Ja, joh, natuurlijk", zei ik. "Ja, echt, er zitten hier ook sekszenders op", zei hij. "Het is eerst seksen", begon ik, "dan pas de tv aan. En als het ooit andersom is, of je hebt meer aandacht voor de televisie dan voor mij, dan gooi ik er een goed gemikt naaldhakje in." "Is goed hoor schatje", loog hij. En ik had nog even door willen bitchen over het feit dat ik, ik, ik en ik en niemand anders de baas zou zijn en blijven over de afstandsbediening in bed en dat als ik ook maar 1 keer wakker zou worden midden in de nacht en de televisie zou nog aanstaan dat-ie dan morgen nog niet jarig was en dat-ie niet moest denken dat-ie nou alles maar kon maken en dat ik altijd zo toegeeflijk was en... en... en toen verscheen er ineens beeld op de tv. "Hé, hij doet het", zei ik. "Ja, natuurlijk", zei de verkering en ik zag iets van een overwinningsglans in z'n ogen. "Zet 'm eens op 4, 'Oprah' begint zo", vroeg ik, "en zou je misschien even een wijntje kunnen komen brengen?"

17-10-2010

LUNA HEEFT EEN DÉJÀ VU

"Er is iets met Bruce", zeg ik vrijdagmiddag tegen de verkering.
"Wat dan?", vraagt hij.
"Ik weet het niet, z'n haar zit niet goed hier op z'n kont, kijk, helemaal fluff."
"Dat zit altijd zo."
"Echt niet... en hij kijkt een beetje glazig."
Vervolgens pakt de verkering Bruce op en legt 'm op z'n rug tegen z'n arm aan.
"Hier, niks aan de hand, hè Bruce."
"Hij blijft wel verdacht lang liggen, normaal was-ie er allang afgesprongen."
"Nou, misschien, maar hij is wel aan het spinnen."
"Ik vertrouw het niet."

"Hij heeft al 24 uur niks gegeten nu", zeg ik zaterdagochtend.
"Een paar brokjes toch?", zegt de verkering.
"Die heeft-ie eruit gekotst."
"Blikkieblikkieblikkie", roept de verkering door het huis.
Maar Bruce blijft liggen waar-ie ligt.

"Het is een draadjes-fetisjist ", zeg ik een uur later tegen de dierenarts, "en hij is ook gek op spelden, plastic en nou ja, volgens mij heeft-ie iets verkeerds gegeten."
En!
Ja!
Hoor!
Daar gaan we weer!
Twee jaar na het eerste draadjes-incident heb ik een déjà vu all over the place!

Dus Bruce is gisteren wéér helemaal open gehaald om er een draad van een aantal meter uit te verwijderen. En wéér ligt er een hele fikse dierenartsrekening op me te wachten. En wéér zit ik me helemaal op te vreten van binnen. Maar volgens de dierenarts is de operatie wéér helemaal voorspoedig verlopen. En wéér zit Bruce aan de antibiotica en ontstekingsremmers en maagzuurremmers. En wéér ligt Bruce als een poezenmietje in de bench bij de dierenarts, niet óp, maar ónder z'n dekentje. En wéér zal ik morgenochtend supergelukkig zijn als-ie gewoon weer veilig thuis is.

15-10-2010

LUNA WORDT EEN CASUS

“Waar kan ik je mee helpen?”, vroeg de huisarts.
“Nou! Laat ik met de conclusie beginnen! Ik word volgende maand 35 en volgens mij heb ik al m’n hele leven iets van ADHD of ADD, kan mij het schelen, ik heb al die testjes op internet al 100 keer ingevuld, maar ik kan er nu niet meer tegen”, zei ik.
“Oh”, zei de huisarts, “en wat is de reden dat je hier nu pas mee komt?”
“Omdat ik ouder word en het gewoon lichamelijk af en toe niet meer trek. Vroeger was het geen enkel probleem om 30 keer per dag de trap op en af te lopen omdat ik weer iets vergeten ben. En toen kon ik er ook nog wel om lachen dat ik 2 per dag naar de supermarkt moest omdat ik het belangrijkste ingrediënt niet had meegenomen. Maar ik word er nu gewoon moe van.”
“Okay.”
“En ik zou het nu toch eindelijk wel een keertje fijn vinden als ik een hele dag gefocust kon werken, en dan niet een half uurtje, maar gewoon 8 uur achter elkaar. Mijn persoonlijke mantra is ‘focus godverdomme’, dus dat zegt al wel genoeg of niet?”
“Ja, misschien.”
“En ik heb in het verleden regelmatig allerhande drugs van het oppeppende soort tot mij genomen en in tegenstelling tot de mensen in mijn omgeving die er helemaal van uit hun dak gingen, disco dansen, dat soort dingen, werd ik er helemaal rustig en gefocust van.”
“Dat is inderdaad wel een indicatie.”
“En van Ritalin word ik ook rustig en gefocust.”
“Dat is je al eens eerder voorgeschreven?”
“Nee, die zijn via het illegale circuit in mijn medicijnkastje beland.”
“Oh.”
“Nou, en ik ben het nu gewoon helemaal zat. Ik wil van de chaos in m’n hoofd af.”
“En heb je wel eens last van depressieve gevoelens?”
“Eh, aan het einde van elke dag heb ik altijd het gevoel dat ik veel meer had kunnen doen, ik word de hele dag afgeleid door van alles en ik heb altijd 20 halve projecten in huis liggen, van de was tot m’n gewone werk en daar word ik dan wel chagrijnig van, ja, maar depressief, nou nee, of misschien ook wel, weet ik veel, want ik kan nog steeds om mezelf lachen, hahaha, maar het wordt een beetje vermoeiend allemaal. En ik heb wel eens gedacht; laat maar zitten met dat eigen bedrijf, ik ga gewoon bij de Albert Heijn achter de kassa, lekker een baantje zonder verantwoordelijkheid, lekker bliepbliep de hele dag.”
“Oh.”
“Dus?”
“Ik mag je geen medicijnen voorschrijven, want de indicatie ADHD moet door een professional worden gesteld.”
“Oh.”
“Dus ik ga een verwijsbrief voor je opstellen en die faxen aan een ADHD-specialist.”
“Fijn.”
“En die neemt binnen 10 dagen contact met je op.”

Ik kan niet wachten. Maar dat kan ook aan m’n ADHD liggen.

08-10-2010

LUNA KOTST OP BIJHOUDEN

Het is een altijd terugkerend zinnetje in de conversaties tussen m'n moeder en mij: "Je moet het gewoon bijhouden." En nu m'n moeder zo lekker dicht in de buurt woont hoor ik het ook eigenlijk iets meer dan me lief is. "Je moet de was gewoon bijhouden en meteen strijken als het droog is." En vorige week, toen m'n ouders hadden besloten dat de muur van klimop die door de tuin heen woekerde hoognodig gesnoeid moest worden, hoorde ik 'm ook: "Ja, klimop, dat moet je eigenlijk elke week even bijhouden." Ook nog: "Ja, met 3 katten moet je het gewoon meer bijhouden, elke dag even stofzuigen." En! En! En! En! En zo kan ik nog wel even doorgaan! En nu kan ik wel lopen te bitchen op m'n eigen moeder, maar zij is wel degene die ervoor zorgt dat bijvoorbeeld de was binnen dit huishouden wordt bijgehouden. Je geeft het nat mee en 2 dagen later krijg ik het gestreken terug. En wanneer er een mand met schone was staat strijkt zij het hier ter plekke even weg tussen een borrel en een potje klaverjassen door. Hulde. En respect. Maar het is godverdomme The Story of My Life dat de rest van het bijhouden me allemaal nooit tegelijkertijd gaat lukken! Want binnen een dag of week of maand, afhankelijk van het huishoudelijke klusje, ben je gewoon weer terug bij af en moet je alles weer opnieuw gaan bijhouden! En dan moet je ook nog je relatie bijhouden. Vriendschappen bijhouden. De kattenbak bijhouden. Ik moet m'n PloesiePoesie-voorraden bijhouden. En ik zou ook zeker de PloesiePoesie-website veel meer moeten bijhouden. Ik zou al m'n ideeën eens in een boekje moeten gaan bijhouden. En aangezien ik sinds een paar maanden weer zo'n 10 kilo ben aangekomen zou het misschien geen onverstandig idee zijn om ook m'n lichaam weer eens een beetje bij te gaan houden. En nu zit m'n haar over het algemeen hartstikke goed, maar ik moet de kleur in m'n haar wel bijhouden en om de 5 weken verven! Ik moet de huid rond m'n ogen ook zeker een beetje bijhouden en pappen en nathouden, omdat ik goddomme geen 18 meer ben. Ik moet m'n drankvoorraad bijhouden. M'n mailbox bijhouden. M'n opdrachten. M'n familie. De badkamer. M'n agenda. Oh, God m'n agenda! En er is maar 1 lichtpuntje in deze hele toestand en dat is dat ik met dit stukje wel m'n weblog weer heb bijgehouden.

01-10-2010

LUNA NAAR HET SWINGERS-CAFE

Dus wij naar de Kamasutra-beurs. En de verkering wilde wel eens een kijkje nemen in het Swingers-café. En ach, hij had het al zo moeilijk gehad met het ontbreken van de jarretels in de auto, en ach, je gunt zo'n man ook z'n pleziertje. En ach, het leek mij op z'n minst dan wel geinig om binnen te kijken bij het plekje dat de Kamasutra-organisatie zelf het 'spannendste plekje van de hele beurs' noemt. Diezelfde organisatie vergelijkt het zelfs met een parenclub 'en er is altijd wat te beleven, voor ieder wat wils.' Nou, nou, toe maar! En nu ben ik niet van het swingen of parenclubben of partnerruilen, want van ruilen komt huilen, maar... zien neuken, doet neuken! Een klinisch bewezen feit waarop de porno-industrie al jaren en jaren zeer wel vaart! En live zien neuken is natuurlijk nog veel gezelliger dan samen een pornootje op de bank kijken, dus ach, ik sta er niet negatief tegenover. Een beetje op een afstandje kijken naar andere stelletjes die aan het seksen zijn, het zou zomaar eens best spannend kunnen zijn. Dus de verkering en ik betaalden 20 euro om het Swingers-café binnen te mogen. En wij gingen zitten op een met dik plastic bekleed bankje. Wij nipten wat van onze drankjes en keken naar de rest van de Swingers-café-bezoekers. En ik zag dat het niet goed was. Niet spannend. Niet geil. Vooral heel saai. En treurig. Maar ja, als iedereen zo denkt, dan gebeurt er dus ook helemaal niks en dan is het cirkeltje rond. Dan gaat iedereen dus naar elkaar zitten kijken tot er wat gebeurt dan zit je dus uiteindelijk met z'n allen naar elkaar te kijken tot er wat gebeurt. En dan wordt er al helemaal niet geneukt. En al zeker niet door mij! Geeft alleen maar gedoe en vieze vingers. En echt, heus, iedereen is mooi en aan iedere vrouw zit vast wel een geil plekje, zelfs aan bijvoorbeeld Catherine Keijl, en ook iedere man kan iets opwindends hebben, zelfs Mart Smeets, maar sommige mensen mogen wat mij betreft gewoon hun dagelijkse kleding aanhouden. Met slipje eronder graag. Want op een drillerig lichaam met een kanten niemendalletje eromheen gevouwen als ware het een stuk darm om een lekkere verse, vette rookworst zit niemand te wachten. Ik niet in ieder geval. Doe mij dan maar die rookworst! Maar het beeld van die ene dikke drillerige vrouw in kanten niemendalletje bleef op m'n netvlies gegrift. "Ik vind dit dus echt helemaal niks hier", zei ik. "Nee, echt geil is anders hè?", zei de verkering. Dus die nacht vielen wij lekker lepeltje-lepeltje tegen elkaar in slaap. In ons eigen bed.