ARCHIEF
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
30-09-2004
LUNA EN DE MAGNETRON“Liefje”, vraag ik zoetgevooisd, “mag ik een magnetron?” Partner P. slaapt nog half en dat is altijd het juiste moment om toe te slaan. “Mmmmm?”, mompelt hij. “Of ik een magnetron mag”, fluister ik. “Mmmm”, mompelt hij. “Het lijkt me zo leuk schatje”, zeg ik, “als ik dan iets in de magnetron stop en dat-ie dan ‘pieng’ doet. En jij hebt er natuurlijk ook plezier van uiteindelijk. Ga je er eentje voor me halen?” “Pieng”, zegt P. slaperig. Na mijn toch enigszins teleurstellende aanschaf van de broodbakmachine had ik een nieuwe kick nodig. Ik wilde een nieuw gadget, een nieuw huishoudelijk apparaat, een nieuw ding met knopjes. En een magnetron was het enige apparaat dat ik nog niet had. Want eigenlijk wou ik nooit aan een magnetron beginnen. Ik vond een magnetron stom. Wat heb je aan een magnetron als je een prachtige oven hebt? Maar na een bapao-avontuur, waarbij ik ontzettend trek had in een bapao en aan niets anders meer kon denken dan een bapao, een avontuur waarbij ik een stoommandje aanschafte tezamen met een paar bapao’s en die bapao’s met behulp van dat stoommandje 10 minuten stoomde en er na 2 happen achterkwam dat de bapao-kern nog bevroren was. Na zo’n avontuur ga je toch anders over de magnetron denken. Die stoomt zo’n bapao in 40 seconden. Een magnetron was dus onvermijdelijk. En partner P. begreep dat volkomen. Want, al sliep hij nog half, hij had mijn smeekbede wél onthouden en kwam een dag later met een magnetron op z’n bagagedrager aangefietst. Heerlijk, een man die weet hoe hij je gelukkig kan maken. Een man die je wereld vergroot! Een man die je geeft wat je verdient! Een man die ervoor heeft gezorgd dat ik nu ieder moment van de dag kan genieten van bapao’s, magnetron-popcorn, magnetron-friet, magnetron-frikadellen en stoommaaltijden van de Albert Heijn. Pieng!!!
# | 14:49 | | Al 29 reacties
28-09-2004
PARTNER P. BEDANKT!“Schatje, we moeten nu echt gaan”, zegt P. met de sleutels al in z’n hand. “Ik wil niet! Ik wil niet!”, brul ik terwijl ik met mijn jas al aan op de bank zit. “Ik wil naar André kijken! Nog 5 minuutjes. Ik zit er helemaal in! Dit is misschien wel de mooiste televisie van het hele jaar!” “De videorecorder draait”, zegt P., “dus als we van het Saybia-concert terugkomen dan kijken we daarna meteen naar het afscheidsconcert van André Hazes.” “Weet je zeker dat er nog genoeg ruimte op de band zit?”, vraag ik. “Dat ik niet straks de laatste 5 minuten mis, want dan maak ik je af.” Hij wist het zeker. Echt. Maar ik had beter moeten weten! Op mezelf moeten vertrouwen en niet op partner P. als het op technische apparaten met knopjes aankomt! Ik had zélf de video moeten instellen, zélf moeten checken en dubbelchecken om er op die manier 100% zeker van te zijn dat ik deze historische televisieavond niet zou missen. Maar mijn partner P., de ongelooflijke a-technische lul, heeft een zwart scherm opgenomen! Een zwart scherm! Niks geen André op de middenstip, niks geen huilende getatoeëerde mannen, niks geen zoontje van André met een speech. Toen ik thuiskwam van het Saybia-concert staarde ik naar een zwart scherm! Pikzwart. Verdomme! Partner P. was een kabeltje vergeten! Een kabeltje vergeten! “Sorry, schatje”, zei hij. Vrouwen staan erom bekend dat ze nooit iets vergeten. Dat ze er bij de meest simpele ruzies nog gebeurtenissen van 10 jaar geleden bijhalen: ‘En toen, op 13 maart 1996, toen zou je voor mij een pakje blauwe Sportlife halen, maar toen nam je een groene mee, jij ongelooflijke klootzak. Je denkt ook nooit aan mij.’ Deze video-misser van partner P., deze werkelijk onvergeeflijke video-misser, die zal hij z’n leven lang horen. Bij iedere woordenwisseling ga ik dit weer oprakelen. Toen! Toen! Toen jij voor mij het afscheidsconcert van André Hazes zou opnemen! Toen! Toen liet jij mij achter met een pikzwart scherm! Lul!
p.s. Gelukkig is het hele afscheidsconcert online te zien op www.voorallefans.nl. Maar dat hoeft partner P. niet te weten. Dat vertel ik hem pas als hij me ten huwelijk vraagt.
# | 12:41 | | Al 33 reacties
27-09-2004
LUNA VOELT ZICH EEN BEETJE GELIEFDIk sta in het postkantoor met nummertje 542 in m’n handen. Nog 23 wachtenden voor me. Zucht. “Ik zeg je, het was gewoon een goede man”, hoor ik in plat Amsterdams. Een vrouw in een rood trainingsjack staat een paar meter van me vandaan en praat nogal luidruchtig. Ze heeft het tegen een andere vrouw die begrijpend knikt. “En weet je, als iemand ‘m op vrijdag de dertiende geboekt had, dan kwam-ie mooi niet opdagen”, gaat de trainingjack-vrouw verder, “zo was-ie gewoon.” “Een man van principes”, valt de andere vrouw haar bij. “Ja, maar hij was wel een alcoholist hè? Laten we wel wezen. Ik hou ook van een pilsje op z’n tijd hoor, begrijp me niet verkeerd, maar hij stond ermee op en hij ging ermee naar bed. Maar het was een goede man. Ja, voor de Heer is iedereen een nummer hoor, die ziet geen verschil. Weet je wat z’n laatste woorden waren?” De trainingsjack-vrouw geeft de andere vrouw geen tijd om te antwoorden. “’Als ik dood ben, dan moeten jullie niet treuren’, dat zei-ie. ‘Dan moeten jullie gewoon feest vieren.’ Mooi hè? Nou, maar wij gaan d’r naartoe hoor. Vanavond. Ik had eigenlijk avonddienst, maar ik heb geruild. Nee, dit wil ik niet missen.” Nummer 542 is aan de beurt en ik loop weg van de vrouwen. Als ik 10 minuten later bij een kraampje op het Waterlooplein liefde op het eerste gezicht ervaar tussen een knalrode jas en mij gaat het gesprek gewoon weer verder. Maar dan tussen de verkoper van het kraampje en een andere man. “Ja, en dan staat-ie vanavond opgebaard in de Arena. Nou, dan weet je het wel. Dat wordt janken met z’n allen. Wat jij?” De verkoper kijkt ineens mijn kant op. “Eh, ja, ik kan er helemaal niet tegen”, zeg ik. “Ik jank een potje mee vanavond bij de tv. Maar wat kost deze jas?” "Die? Voor jou € 65,-“, zegt de verkoper. Ik pas de jas en hij zit als gegoten. “Voor € 55,- neem ik ‘m mee”, zeg ik. “Vooruit dan”, zegt de verkoper, “omdat André het zo gewild zou hebben.”
# | 18:29 | | Al 6 reacties
LUNA EN DE VRIJMIBONa 2 flessen rode wijn tijdens een mini-vrijmibo leek het vriendin L. en mij zeer belangrijk om wat te eten tussendoor. Wij vertrokken vol goede moed en lekkere trek richting Japanner, maar op de Nieuwmarkt begon het keihard te gieten. “Ik laat me niet zeiknat regenen hoor, dan gaat m’n haar naar de klote”, zei vriendin L. En ineens stonden we in de deuropening van café De Vriendschap. Om de bar stonden zo’n 10 barkrukken met daarop zo’n 10 stamgasten. Alle ogen waren op ons gericht en ze keken ons stomverbaasd aan. Wat doen die wijven hier, dachten de stamgasten simultaan. We kregen de rot-op-dit-is-ons-café-en-dit-is-onze-vrijdagmiddagborrel-blik. Maar daar trokken vriendin L. en ik ons niets van aan. Wij werden als een magneet naar een pluizerig wit hondje getrokken. “Ah, wat een liefje”, zongen wij in koor en aaiden het witte hondje aan alle kanten. De eigenaar van het hondje, een 50-er met woest haar en een baard van een week ontdooide meteen. We kwamen dan wel de rust in zijn café verstoren, maar vrouwen die van z’n hondje hielden, van die vrouwen hield hij ook. “Ze heet Rocka”, zei de stamgast. En met die openingszin werden we vrienden voor de hele vrijdag. Vriendin L. en ik gingen aan een tafeltje zitten en de stamgast en Rocka kwamen er gezellig bij. Even later schoof er nog een stamgast aan ons tafeltje en toen was het feest compleet. “Je hebt echt de schattigste tietjes die ik ooit heb gezien”, zei de stamgast na een paar kwartier en een paar rode wijn. “Het woord ‘tietjes’ is wel heel erg jaren-70 hoor”, zei ik. Dat was hij niet met me eens. Maar wij lulden sowieso volkomen langs elkaar heen. De stamgasten en wij hadden een top-vrijmibo. En Rocka lag met haar witte pluisharen op mijn zwarte jas te slapen. Vriendin L. en ik vergaten die avond te eten.
# | 13:11 | | Al 10 reacties
21-09-2004
LUNA KIJKT ‘BROK IN JE KEEL’Als de hond van de buren van een collega van een vriendin wordt overreden, dan zit ik al met tranen in m’n ogen. Uit zelfbescherming mijd ik dus alles wat naar emo-tv riekt. Emo-tv is niet aan mij besteed, maar soms kom je er gewoon niet onderuit. Gisteren was ik bij mijn ouders en mijn moeder moest en zou het programma ‘Brok in je keel’ van de NCRC zien. Alleen de naam al deed licht vermoeden dat het hier emo-tv van de bovenste plank betrof. Ik besloot dit programma zoveel mogelijk te negeren en mij te richten op de Libelle. Tot ik in de verte iemand hoorde praten over haar overleden moeder en allerlei toestanden en hoe een liedje van Karin Bloemen haar zoveel steun had gegeven. Ik werd de tv ingezogen. Het ging vanzelf. De programmamakers van ‘Brok in je keel’ duwden Karin Bloemen een podium op en zij begon spontaan het desbetreffende liedje ‘Geen Kind Meer’ te zingen: ‘Je leeft je eigen leven wat zij er ook van vindt / Je bent al lang geen kind meer al blijf je ook haar kind.’ Toen voelde ik ‘m al opkomen. “Mamma, mag-ie alsjeblieft op iets anders?”, vroeg ik. Maar aan haar waterige ogen kon ik zien dat ze er al helemaal in zat. ‘De dag waarop je moeder sterft, dat jij wordt losgelaten / En al haar eigenschappen erft, die jij zo in haar haatte.’ Yep, m’n moeder zat er helemaal in. Te denken aan haar eigen overleden moeder. “Je moeder vindt dit mooi”, zei m’n vader, “laat haar nou maar.” Ik keek naar m’n vader. Yep, die zat er ook helemaal in. Die hield het ook niet droog. Karin Bloemen ging verder: ‘De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn / De dag waarna je nooit meer kind zult zijn.’ En toen was het te laat. Ik zat er ook helemaal in. We hebben gezellig met z’n drietjes zitten snikken. Met een brok in onze keel.
# | 20:24 | | Al 27 reacties
19-09-2004
LUNA EN HET PRICE-DOWN-ZUIPEN‘Zullen we om 19.00 afspreken in wijnbar Boelen & Boelen’ had vriendin Y. gemaild. Het woordje ‘wijnbar’ klonk me als muziek in de oren. In Londen en New York schijnt het van de wijnbarren te stikken, maar in Amsterdam is er maar eentje. Het concept is simpel; er staan meer dan 100 wijnen op de kaart die je ook per glas kunt drinken. Je hoeft dus niet meteen een hele fles te bestellen en dat is fijn. Heel fijn. Afgelopen vrijdag zat vriendin Y. op het terras van Boelen & Boelen aan een heerlijk glas chardonnay met de naam ‘Buitenverwachting’ en ik dronk een briljant glas gewürztraminer van wijnhuis Hugel uit Riquewihr in de Elzas. Ze waren zo lekker dat we besloten om nog een wijntje drinken voordat we richting restaurant Zaza’s vertrokken. Zaza’s had een grote muurschildering van Eddy en Patsy uit ‘Absolutely Fabulous’ en ik voelde me helemaal thuis. We bestelden een flesje chardonnay met de naam ‘Great Expectations’. Lekker, maar minder dan de wijnen die we daarvoor dronken. En de huiswijn die we daarna dronken bij restaurant Manouche was eigenlijk best te doen. Maar de huiswijn van De Engel, het café dat we daarna bezochten, was onder normale omstandigheden waarschijnlijk echt smerig geweest. Toch bleven we nog even hangen om daarna naar mijn oude stamkroeg De Tap te gaan. De smaak van de wijn aldaar kon de pret van vriendin Y. en ik allang niet meer drukken. Wij vertrokken tollend richting mijn huis voor nog een afzakkertje en kwamen midden in een uit de hand gelopen borrel van partner P. en wat collega’s. De kleur van de wijn, alsmede de naam van de wijn die ik dronk is mij compleet ontschoten. Maar toen de laatste gasten om 6.30 vertrokken, stond ik ineens oog in oog met een fles rode wijn met een etiket van Indian Restaurant Koh-I-Noor. Gratis gekregen bij een thuisbezorgbestelling van meer dan € 50,-. Ik liet de fles dicht. Het leek me een mooi moment om te gaan slapen.
# | 14:21 | | Al 15 reacties
15-09-2004
LUNA EN DE DIKKE SIGAARTer voorbereiding van de Kamasutra-beurs die zich afgelopen weekend in Rotterdam afspeelde, ging ik vorige week naar Hajenius, dé winkel als het op sigaren en aanverwante artikelen aankomt. “Hoi”, zei ik tegen een sigarenmannetje, “ik ben op zoek naar een lekkere, dikke, sigaar.” “Dan ben je hier aan het goede adres”, zei het sigarenmannetje, “had je iets speciaals in gedachten?” “Nou”, zei ik, “hij hoeft niet zozeer lekker te zijn. Als-ie maar dik is. Zo dik mogelijk. We gaan ‘m gebruiken voor een fotoshoot namelijk.” “Oh, wat leuk”, zei het sigarenmannetje, “waarvoor precies?” Ik vertelde hem van de Kamasutra-beurs, over de FOXY en dat we iets Monica Lewinsky-achtigs in gedachten hadden. “Het liefst hebben we die sigaar er helemaal in, als je begrijpt wat ik bedoel”, zei ik tegen het mannetje. Tijdens mijn uitleg had het sigarenmannetje me begrijpend aangekeken en z’n stropdas even rechtgetrokken. Hij bleef keurig in zijn rol als stijve sigarenverkoper. Na wat vriendelijke knikjes zei hij dat snapte waar ik naar op zoek was: “Oh, zo’n sigaar. Loop maar even mee.” En hij liep me voor naar een speciale klimaatkamer waar zich dozen vol speciale sigaren bevonden. Hij liet me er een paar zien, maar ze konden me niet echt boeien. Daarnaast waren ze veel te duur voor eenmalig gebruik. “Oh, eh, deze zijn allemaal hartstikke leuk hoor”, zei ik, “maar heb je niet iets met zo’n leuk gouden sigarenbandje eromheen? Zo’n échte ouderwetse sigaar. Dat sigarenbandje kan dan zo lekker speels naar buiten piepen, snap je?” Het sigarenmannetje verblikte of verbloosde niet. Hij snapte dat een kwaliteitssigaar niet aan mij besteed was en gaf me de dikste die hij kon vinden, eentje mét sigarenbandje. Nadat ik betaald had boog hij voorzichtig over de toonbank en vroeg zachtjes: “Eh, zeg, eh, in welk blad komen die foto’s ook alweer?” “In de FOXY”, zei ik. “Over een maand of 3. Doei!”
# | 22:54 | | Al 21 reacties
14-09-2004
LUNA EN P. IN DE TAXIHet regent en omdat er geen trams lijken te rijden besluiten P. en ik de eerste taxi te pakken die klaarstaat op het Leidseplein. “Naar de Prins Hendrikkade”, zeg ik tegen een chauffeurtje van net 18. “Dat is toch hier om de hoek?”, vraagt hij. Met zijn houding maakt hij duidelijk dat hij echt geen ritje gaat maken naar een straat die zich om de hoek bevindt. “Nee”, zeg ik, “de Prins Hendrikkade is bij het Centraal Station.” “Oh ja”, zegt het chauffeurtje en rijdt weg. Ik kijk P. aan en haal m’n schouders op. We staan er allang niet meer van te kijken dat het grootste deel van de Amsterdamse taxichauffeurs geen notie heeft van de straten in Amsterdam. “Ik mag niet meer over de trambaan”, meldt het chauffeurtje als we al een halve minuut onderweg zijn. “Waarom niet?”, vraag ik. Zijn ontheffing is ingenomen, vertelt hij. Wat hebben we aan een taxi die niet over de trambaan mag, vragen P. en ik ons af, maar we zijn te moe om in discussie te gaan en al helemaal te moe om weer uit te stappen, terug te lopen en een andere taxi te nemen. Zonder ontheffing doet een taxi er, zeker in het centrum, 2 keer zo lang over. Lekker dan. Ik kijk op het tellertje dat het af te rekenen bedrag bijhoudt. “Hoeveel was het begintarief eigenlijk?”, vraag ik aan het chauffeurtje. “Tarief 4”, zegt hij. “Voor in het centrum, is € 4,80.” Een begintarief van € 4,80. Het moet niet gekker worden. Zucht. We waren € 14,90 kwijt voor een ritje van nog geen 5 minuten, met een chauffeur die niet wist in welke straat hij moest zijn, die zijn ontheffing kwijt was én die liep te sjoemelen met het begintarief. Zucht. Als je tegenwoordig de Amsterdamse taxichauffeurs al niet meer kunt vertrouwen, dan vrees ik voor de toekomst.
# | 23:08 | | Al 24 reacties
08-09-2004
RESPECTEER DE BEERMijn naam is Luna, ik ben 28 en ik slaap nog met een knuffelbeer. Hij heet Monks en Monks is een vriend. Ik hoef niet naar een praatgroepje, maar er zijn ex-vriendjes geweest die meer moeite met Monks hadden dan ik. Zo herinner ik mij een incident met ex R. toen ik een jaar of 18 was. We waren op vakantie in Oostenrijk en na een avond en nacht vol ruzie draaide ik me kwaad van hem af om met Monks in m’n armen in slaap te vallen. Flikker jij maar lekker op eikel, dachten Monks en ik. Enkele seconden later had hij Monks van me af gerukt en smeet hem tegen de muur van het appartement. Er zijn weinig momenten die me zo helder voor de geest staan als deze. Iemand van 18 die nog met een knuffelbeest slaapt is niet helemaal lekker mentaal gezien, maar iemand die zoveel woede in zich heeft dat hij een teddybeer tegen een muur smijt, die zit natuurlijk helemáál niet goed in elkaar. Een paar maanden later ging het uit tussen ex R. en mij. Monks heeft er geen traan om gelaten. Vriendjes daarna moesten aan veel eisen voldoen, maar 1 daarvan was altijd; respecteer de beer. Dus toen ik vorige week gezellig met Monks bij partner P. wilde kruipen en hij ons wegduwde met de mededeling dat de beer stonk, voelde ik een relatiecrisis opkomen. Er worden dus geen negatieve dingen over de beer gezegd. Niet waar ik bij ben. Respecteer de beer. Gelukkig waren mijn ouders het afgelopen weekend bij ons. “Mamma! Hij zei dat Monks stonk!”, vertelde ik sip. M’n moeder stak haar neus in de nek van de beer. “Hij kan inderdaad wel een sopje gebruiken”, zei ze. En het was 2,5 jaar geleden dat Monks in bad was geweest. M’n moeder kwam, zag, pakte een nagelborsteltje en stopte de beer in een bakje Dreft. We kunnen alledrie weer rustig slapen.
# | 00:01 | | Al 39 reacties
07-09-2004
MR. LOVER LOVER
# | 14:06 | | Al 20 reacties
LUNA KIJKT ‘HET BLOK’M’n moeder aan de telefoon: “Hé, 5 september begint een nieuw programma, ‘Het Blok’. Op Net5. Over verbouwen en het is in Amsterdam. Begint om 21.30. Moet je echt even kijken.” M’n moeder zei het V-woord, dus ik reageerde wat bits: “Jesus. Mam, waarom zou ik naar een programma over verbouwen kijken? We hebben net zelf een paar jaar verbouwings-shit gehad en als ik er eens goed voor ga zitten, dan ben ik daar nu nog depressief van.” “Nou, zeg, bij jullie valt het nog wel mee hoor”, zei m’n moeder. “Mam, we wonen hier bijna 2 jaar en het is nog niet af”, zei ik. “En dan heb ik dus helemaal geen zin om naar verbouwings-programma’s te kijken.” Maar ik keek natuurlijk toch, afgelopen zondag. Geen beter leed, dan andermans leed, bleek achteraf. Die deelnemers krijgen dan wel een bak geld van Net5 en allerlei cheques om meubels en badkamers mee te kopen, maar na wat rondsnuffelen op de site van ‘Het Blok’ blijkt dat ze hun droomhuis na 3 maanden verbouwen weer af moeten staan! Dan worden die huizen geveild! Ze weten niet waar ze aan beginnen! Al die moeite voor niets! Meerwaarde van het appartement mogen ze houden? Die meerwaarde kunnen ze straks samen delen, want de kans dat een relatie zo’n intense verbouwing overleeft is minimaal. En dan héb je met pijn en moeite een droomhuis in centrum Amsterdam gebouwd, gaat een of ander yuppenstel er het plezier van hebben! Meerwaarde! Laat me niet lachen. Verbouwen is de hel! De hel! En het enige dat die hel kan verzachten is de wetenschap dat je ooit klaar bent en dat je dan in alle rust van je huis kan genieten. Partner P. en ik willen graag ook een eigen programma. We zijn nog op zoek naar enthousiaste, mediageile stellen, geile singles mag natuurlijk ook, die ons huis in 1 week even flink willen aanpakken. We dachten zelf aan een soort internetsoap.
# | 10:29 | | Al 9 reacties
05-09-2004
DAG BRAMGisteravond. P. zet de televisie aan. Het beeld blijft dan altijd nog een paar seconden zwart. Daarna zie ik een foto van Bram Vermeulen, met daaromheen een brede zwarte rand. Dan weet je al hoe laat het is. Dood. Godverdomme. Ik hoor een commentator stukjes zin zeggen. ‘Samen met Freek de Jonge’, ‘op vakantie in Italië’ en als laatste ‘Bram Vermeulen werd 57 jaar’. P. en ik kijken elkaar aan. “Dit vind ik echt heel erg”, zeg ik. Partner P. zet de tv meteen weer uit. We vinden dit allebei echt heel erg. Bram Vermeulen is 1 van de weinige zangers die we allebei goed vinden. Naar wie we allebei tegelijk kunnen luisteren. Wiens gedichten we aan elkaar voorlazen in bed toen we elkaar net kenden. Naar wiens voorstellingen we samen zijn geweest. Ik herinner me een gratis Vondelparkconcert van Bram Vermeulen waar haast niemand kwam kijken. Een concert waar P. en ik vooraan stonden, tegen het podium geplakt. We stonden nog net niet te kwijlen. Bram Vermeulen is onze held. En die held is dood. Nu heeft de dood van een bekendheid me eigenlijk nooit echt aangegrepen. Heel kut, dacht ik dan. En dat was dat. Gehuild heb ik alleen bij Prinses Diana, maar dat was omdat die hele begrafenisplechtigheid zo bombastisch en dramatisch werd uitgemeten dat het onmogelijk was om niet te huilen. Maar van de dood van Bram Vermeulen ben ik toch wel een klein beetje van slag. Ik baal ervan hij nooit meer zo’n mooie tekst zal schrijven. Dat er niets nieuws meer van hem bijkomt. Dat ik hem nooit meer live zal horen, met zijn mooi-van-lelijkheid-stem. En dat ik na een voorstelling nooit meer tegen P. kan verzuchtten: “Wat een prachtige man is het toch hè?” Het was een prachtige man. Zucht.
# | 18:46 | | Al 10 reacties
03-09-2004
LUNA EN DE BISMARCKIk lig vaak wakker ‘s nachts. Klaarwakker. Te veel gedachten door mijn hoofd, te veel toestanden. En op dat soort momenten, als ik wel wil slapen maar dat me gewoon niet lukt, dan kijk ik graag naar National Geograpic. Een beetje staren naar konijnen. Dat geeft me rust. Maar sinds kort is dat allemaal voorbij. Want het mannetje dat verantwoordelijk is voor de programmering doet namelijk iets goed fout ‘s nachts. Heel fout. Midden in de nacht, op tijden dat er alleen nog stakkers naar de tv staren, mensen op hun dieptepunt, de verschoppelingen van de maatschappij, tussen 0.00 en 6.00, dan wordt het beeldschermpje van onze slaapkamer-tv namelijk altijd gevuld, altijd, écht altijd, met plaatjes van gezonken schepen. Ik kan die hele kut-Bismarck niet meer zien. En in de hoop op beter, in de hoop op beelden van konijnen, tijgers of dolfijnen, blijf ik toch hangen. Ik blijf net zo lang hangen tot het volgende programma begint. En dat programma is dan altijd nog veel erger. Zo heb ik, in de hoop dat er daarna toch echt wel dolfijnen moesten komen, gekeken naar programma’s met titels als ‘Seconds To Disaster’ en ‘Storm Stories’. Het was vreselijk. In mijn toch al vage toestand dacht ik dat de wereld verging. En het lukte niet om weg te zappen. Ik moest blijven kijken. Ik zag alleen maar dood en verderf. Alleen maar crashende vliegtuigen, gezonken schepen, overstromingen, bosbranden en elke dag, echt elke dag, die Bismarck. Volgens de VPRO-gids worden ’s nachts de programma’s van overdag herhaald. Maar dat is een leugen. En ook de website van National Geographic belooft programma’s die ik nog nooit heb gezien. Het is een complot. Ik weet het zeker. Eén voordeel. Onlangs speelde ik Triviant en toen wist ik wel te vertellen dat de Bismarck op 27 mei 1941 zonk. Dat dan weer wel.
# | 09:12 | | Al 35 reacties
"Luna went to Disneyworld and all I got was this lousy hat..."
ATC-serie: klik
# | | Al 14 reacties
DOOSJE DICHT, DOOSJE OPEN
Hoe leuk is dit! Een kitsch, zilveren, glimmend doosje, mét slotje, met daarin allerlei roze vibrators, opzetstukjes en trileitjes! Luna houdt vandaag zeer van haar baan.
Te koop bij: www.viashop.nl
# | | Al 8 reacties
DISCREET VERPAKT
Vandaag duwde een postbode mij een pakketje in handen met de opdruk 'Packs & Flowers'. Ik krijg bloemen! Ik krijg bonbons! Ik heb een aanbidder! Dacht ik. Na openen bleek er een portie seksspeeltjes in te zitten. Wat een geweldige, discrete manier van verzenden!
# | | Al 11 reacties
GE-WEL-DI-GE FILM
# | | Al 7 reacties