ARCHIEF
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
28-02-2005
ER WAS EEN TIJD VAN KOMEN“Meisje?”, vroeg P. gisteren. “Weet je hoe dit huis bekend staat bij mijn collega’s?” “Nou?”, vroeg ik. “Als het vibrator-huis!”, riep P. en keek me strak aan. Ik keek naar de vloer, want ik was ervan overtuigd dat er een preek ging volgen. Dat het dus écht niet meer de bedoeling was dat ik, als er hier feestjes gegeven worden, met alle aanwezige vrouwen naar mijn kantoor afdaal en er dan een soort Tupperware-party geef. Maar dan met gratis mee te nemen seksspeeltjes. “Maar die meisjes vonden het allemaal hartstikke leuk”, zei ik. “ En ik heb nu toch geen vibrators meer om weg te geven of te demonstreren. Die ik nu nog heb zijn allemaal kapot.” “Dat ladenkastje in jouw kantoor zit vol met kapotte vibrators?, riep P. verontwaardigd. Hij vindt mijn collectie seksspeeltjes sowieso iets te veel van het goede. “Ik dacht trouwens dat je bezig was met een life laundry?, vroeg hij. “Eh”, zei ik en ik kreeg het een beetje benauwd. Hij had gelijk. Een ladenkastje met nooit-meer-trillende speeltjes, losse onderdelen en speeltjes die ik te ranzig vond om überhaupt te testen, dat was inderdaad een beetje raar. Ziekelijk haast. “Oke”, zei ik tegen P. en ik zuchtte diep, “ik ga ze weggooien.” Ik liep naar m’n kantoor en opende de eerste lade. Vertederd keek ik naar mijn eerste Tarzan. Nu alweer een paar jaar kapot. Zucht. We hebben mooie momenten gedeeld, mijn Tarzan Lizard en ik. Ik kan me onze ontmoeting nog goed herinneren. Maar het was tijd om afscheid te nemen. Ik deed ‘m in een vuilniszak. Net als losse snoertjes, losse adapters, vibrators waar ik na eenmalig gebruik niet echt enthousiast van was geworden en seksspeeltjes die na eenmalig gebruik spontaan uit elkaar waren gevallen. “Kijk eens”, zei ik tegen P. en liet hem een vuilniszak zien die net dicht kon. Ik liep naar buiten en zette de zak aan de straat. “Ik ben trots op je”, zei P. en hij meende het. Vanmorgen is de zak opgehaald door de vuilnisman. Partner P. voelt zich weer de enige man in huis.
# | 11:10 | | Al 31 reacties
26-02-2005
EEN BLOEMETJE KAN ZOVEEL DOENOp de Nieuwmarkt staan elke dag, behalve zondag, een aantal marktkramen. Een groentekraam, een viskraam, een kraam met dierenvoeding en 2 bloemenkramen. Het is een beetje haat en nijd tussen de 2 bloemenkramen, want 2 bloemenkramen, op zo’n klein stukje markt, dat is natuurlijk ook een beetje overdreven. Maar ik ga altijd naar de bloemenkraam van Annie. “Jij bent veel goedkoper”, zeg ik dan. En dat is ook zo. En Annie is ook veel leuker dan die andere bloemenverkoper. Annie is een echte Amsterdamse met hoogblond gepermanent haar. En elke vrijdag of zaterdag koop ik een grote bos bloemen. Al 2 jaar lang. En dan leer je elkaar een klein beetje kennen. “Hoe is het met je ouders?”, vraagt ze dan, want die kent ze ook een beetje. Of: “Ga je nog wat leuks doen dit weekend?” Of ik vraag aan haar hoe haar vakantie aan de Costa Brava was. Of hoe het met haar kleinkinderen gaat. Maar meestal hebben we het over het weer. En altijd als ze me m’n bos bloemen overhandigt zegt ze: “Op handwarm water met een schep suiker.” In plat Amsterdams. Maar vandaag liep ik langs een bloemenwinkel op de Sint Antoniesbreestraat en daar verkochten ze werkelijk schitterende perzikbloesemtakken. Ik twijfelde. Ik wou die perzikbloesemtakken en ik wist dat Annie ze niet zou verkopen. Maar daar, in die bloemenwinkel, iets kopen, dat voelde toch een beetje als vreemdgaan. Ik koop altijd mijn bloemen bij Annie en ik ben trouw aan mijn bloemenvrouw. Daar hecht ik waarde aan. Maar ik kocht de perzikbloesemtakken toch. Met een schuldgevoel, dat wel. En mijn gebruikelijke route naar huis zou langs de Nieuwmarkt gaan. Maar dat kon natuurlijk helemaal niet. Straks zou Annie me zien! Met bloemen van de concurrent! Vreemdgaan én betrapt worden, ik moest er niet aan denken! Dus ik koos een andere route, over de grachten, in plaats van over de Nieuwmarkt. Als een verrader liep ik naar huis, bang dat ik haar alsnog tegen zou komen. Volgende week maak ik mijn slippertje weer goed met Annie. Met een bloemetje.
# | 16:35 | | Al 12 reacties
24-02-2005
HET RITME VAN DE TELEVISIEPROGRAMMERINGAls ik uit al mijn ‘to-do-lijstjes’ van de afgelopen jaren volkomen random 20 papiertjes zou trekken, dan zouden op 15 van die 20 lijstjes de woorden ‘ritme en regelmaat’ te vinden zijn. Mijn regelmaat is momenteel te vinden in het feit dat ik bijna elke dag om 15.00 voor de tv hang (‘Oprah Winfrey’, RTL4) met mijn eerste wijntje. Als een echte sherry-huisvrouw, gezellig met Oprah een beetje kabbelen en keuvelen over groot en klein leed. Soms bel ik ondertussen m’n moeder. Die heeft dan net 2 wassen gestreken, boodschappen gedaan, een uurtje gewandeld, de ramen gezeemd en de toiletten schoongemaakt. Dan blijkt maar weer dat het huishouden, behalve de sherry dan, niets voor me is. Ik heb het gewoon niet in me. Alleen elke dag koken, dat gaat probleemloos. Dat doe ik graag samen met een vierde wijntje en Jamie Oliver (‘Jamie Oliver’s Twist, Yorin, 19.30). Samen met Jamie koken schept een band. Heel knus. En na het eten vat ik altijd het plan op om grootse en meeslepende dingen te doen. Maar ik krijg het nooit voor elkaar. Dus mijn vijfde en zesde wijntje worden vergezeld door Karen, Will, Grace, Jack, Horatio, Grissom en Robert Goren. De bijbehorende programma’s: ‘C.S.I.’ (elke maandag RTL4, 21.30), ‘C.S.I.: Miami’ (elke dinsdag Yorin, 20.30), ‘Law & Order: Criminal Intent’ (maandag tot en met donderdag, Net 5, wisselende tijden), ‘Law & Order; Special Victims Unit’ (zondag, Net 5, 22.15), ‘Will & Grace’ (maandag tot en met vrijdag, Net 5, wisselende tijden). Stuk voor stuk briljante programma’s natuurlijk. Pareltjes! En ik baal als ik een aflevering mis, maar als je me een dag later vraagt waar de laatste aflevering over ging dan heb ik geen idee. Met de woorden ‘ritme en regelmaat’ had ik iets heel anders in gedachte dat het televisieschema waardoor mijn leven momenteel gedomineerd lijkt. En ik hoor Doe Maar zingen: “Hé, er zit een knop op je tv / Die helpt je zo uit de puree / Druk ‘m in en ga maar mee / De bloemen buiten zetten.” Maar ik krijg ‘m maar niet ingedrukt.
# | 23:32 | | Al 20 reacties
23-02-2005
LUNA DOET GEEN GEKKE DINGEN“Eet je vanavond bij ons?”, vroeg oppaskind M. me vanmorgen. “Nee, ik ga bij ex S. eten”, zei ik. “Oooooh, bij je ex?’, zei hij met lange uithalen. “Jaaaaa, bij m’n ex”, zei ik. “Ga je dan net zulke gekke dingen doen als mijn vader heeft gedaan met Valentijnsdag?”, vroeg hij. “Eh”, zei ik. Ik voelde dat hier een smeuïg verhaal aan zat te komen. Zo’n verhaal dat je 30 jaar later nog op verjaardagen kan vertellen. “Hoe bedoel je? Gekke dingen?”, vroeg ik. Oppaskind M. ging er eens lekker voor zitten. “Nou”, begon hij, “ik moest vroeg naar bed op Valentijnsdag, maar ik kon niet slapen. En toen hoorde ik pappa dingen doen op de trap.” “Wat dan?”, vroeg ik. “Hij had op de trap waxinelichtjes aangestoken en op de trap en op hun bed lagen allemaal rozenblaadjes”, zei hij. “Zo!”, zei ik, “romantisch hoor.” “Ja, maar ik moest gaan slapen van pappa”, ging hij verder, “maar toen hoorde ik ze samen op de slaapkamer en ik vond het allemaal zo spannend. Dus toen klopte ik op hun deur, want ik wilde ook meedoen.” “En toen?”, vroeg ik. “Toen mocht ik even binnenkomen”, vertelde hij, “en toen lag mamma in haar blootje onder het dekbed, maar ze had haar sokken nog aan, zei ze. En toen gaf ik een kus en toen moest ik weer weg.” “Oh, maar dat is helemaal niet zo spannend”, zei ik. “Nee, dat niet”, zei oppaskind M., “maar de volgende dag kreeg ik alle details te horen.” “Oooooh! Vertel!”, zei ik. “Nou”, zei hij, “mamma lag in haar blootje omdat ze een cadeautje van pappa had gekregen! En dat moest ze nog passen!” “Oooooh! Vandaar!”, zei ik. “Ja, en ze heeft een hele mooie Chinese badjas gekregen van pappa”, zei hij trots. “Oooooh!”, zei ik, “dat is inderdaad wel heel lief van je vader. Maar dat soort gekke dingen zijn ex S. en ik vanavond niet van plan hoor.”
# | 20:05 | | Al 14 reacties
21-02-2005
LUNA’S LIFE LAUNDRYHet voordeel van een groot huis, is ook meteen een nadeel; het is groot. Dit in combinatie met mijn bewaardrang en mijn verzameldrift levert momenteel een haast onwerkbare werkplek op. Stapels, steeds meer stapels, om me heen. En als een stapel te hoog wordt, dan verdwijnt die stapel in een kratje. En dat kratje wordt steeds voller. En als het kratje vol is, dan verdwijnt-ie onder m’n bureau en pak ik gewoon een nieuw kratje. Maar als ik heel eerlijk ben, en af en toe is het belangrijk om een klein beetje realiteit in je leven te laten, dan word ik zenuwachtig van mezelf en alle stapels en kratjes bij elkaar. Ik kan me op niets meer focussen, behalve op de rotzooi. En daar zucht ik dan heel diep bij. Zucht. Gisteren zag ik flarden van het programma ‘Life Laundry’ op RTL4. “Hé, dat is wel een programma voor jou”, zei P. voorzichtig. En inderdaad, heel herkenbaar, vond ik het. Het programma werft slachtoffers met de volgende regel: ‘Ben jij ook zo iemand die alles bewaart? Omdat aan zoveel dingen een dierbare of juist pijnlijke herinnering kleeft of omdat je denkt 'dat komt ooit nog wel eens van pas'?’ Zo ja, dan komen er ‘deskundigen’ bij je langs om je te helpen met het weggooien van dingen. Interessant concept. En ja, het leek mij ook wel wat, zo’n Life Laundry. Behalve dan dat ik er geen behoefte aan heb om zo’n deskundige huppelkut over de vloer te krijgen die mij gaat vertellen wat ik wel en niet weg moet gooien. Want zo’n deskundige ziet in een snoeppapiertje gewoon een snoeppapiertje, terwijl ik zeker weet dat ik er ooit nog eens grote en kunstzinnige dingen mee ga doen. Ik moet die snoeppapiertjes, net als de rest van alle op het oog nutteloze papiertjes, gewoon archiveren! En dat zal ik helemaal zelf moeten doen. Zonder deskundige. Maar ik word al depressief als ik aan opruimen, archiveren of weggooien denk. Dus Luna’s Life Laundry moet snel van de grond komen, voordat het helemaal uit de hand loopt. Of misschien is dat eigenlijk al het geval.
# | 16:44 | | Al 26 reacties
18-02-2005
LUNA DOORSPIT HAAR FOTO-ARCHIEVENIk kreeg een mailtje van vriendin C.: ‘Hallo allemaal! Aangezien vriendin H. 30 jaar wordt en zij zich onlangs liet ontvallen dat ze graag een muur wil behangen met allemaal verschillende fotolijstjes, leek het me zo leuk als iedereen een houten lijstje meeneemt naar haar verjaardag. Natuurlijk met een leuke foto van jezelf samen met vriendin H.!’ Nou, dat leek mij ook een leuk idee! En aangezien op mijn harddisk voor zeker 6 GB aan beeldmateriaal te vinden, leek het ook nog eens een gemakkelijk uit te voeren idee. Na een half uurtje spitten door het geschoten beeldmateriaal van het afgelopen jaar kwam ik echter tot de conclusie dat de meeste foto’s het daglicht niet kunnen verdragen. En ook bij het bekijken van de jaren daarvoor kwamen wel veel herinneringen boven, maar een geschikte foto vinden was een stuk moeilijker. Ik heb helemaal geen nuchtere foto’s van m’n vrienden! Iedereen staat er óf met pupillen zo groot als schoteltjes, óf met half dichtgeknepen ogen, óf met een half hoofd, óf half naakt, óf in compromitterende poses op. Niet echt foto’s die je met een gerust hart in een houten lijstje aan de muur hangt. Leuk, voor als je familie langskomt. Alhoewel. Waarschijnlijk zullen alleen de échte kenners aan een foto kunnen zien welke middelen nodig waren om tot de betreffende foto te komen. Toch even vriend H. bellen voor de zekerheid: “Hé, H, vanavond die verjaardag van H., maar eh, ik zitten even door de afgelopen 3 jaar digitale foto’s te spitten en ik kom geen een nuchtere foto tegen. Wat nu?” “Oh”, zei vriend H., “ik had precies hetzelfde! Gewoon een leuke uitkiezen. Als het maar niet naakt is.” “Oh, jij hebt hetzelfde, hahaha!”, lachte ik. “Dus die ene waar ik uit m’n dak sta te tongen met H. maar niet doen hè?” Uiteindelijk koos ik voor een gezellig 4-luik waarbij vriendin H. en ik écht héél hard ons best doen om nuchter te kijken. En, heel gek, daarom staan we er juist straal-van-de-wereld op.
# | 21:50 | | Al 11 reacties
17-02-2005
PARTNER P. IS LUNA’S TOYBOYDe afgelopen weken heb ik het liedje ‘Toyboy’ van de Jack Stafford Foundation zo ongeveer 362 keer door onze boxen horen kreunen. Zo vaak, dat ik het hele nummer eigenlijk nooit meer wou horen. Nou ja, nog 1 keertje dan. Ter gelegenheid van het verschijnen van het tweede album ‘Exes’ van de Jack Stafford Foundation was er afgelopen zondag een optreden in seksclub Casa Rosso. En daar werd tevens hun allernieuwste videoclip gepresenteerd. En laat die videoclip nou net geregisseerd zijn door mijn partner P.! Dus daar moesten we wel even naar toe. Ja, als ik ergens kan verschijnen als hét vriendinnetje van een echte videoclip-regisseur, dan ben ik erbij natuurlijk! En ik ben supertrots op hem! Want de videoclip is momenteel ook te zien op MTV! Zomaar even een videoclip regisseren die op MTV wordt gedraaid. Poe. En daar mag ik dan naast lopen. Het is dat ik ‘m al heb, anders had ik ‘m wel willen hebben, zo’n videoclip-regisseur. Want de videoclip is briljant. En dat vind ik niet alleen omdat mijn P. ‘m heeft geregisseerd. Nee, dat zeg ik omdat partner P. zich, uiteraard, heeft laten inspireren door mij! Door mij en mijn werk-Umfeld. Echt waar! Althans, dat houd ik mezelf voor. Want het liedje ‘Toyboy’ was eigenlijk al inspirerend genoeg. ‘Toyboy’ verhaalt over een man, zanger Jack Stafford natuurlijk, die door z’n ex-vriendin gebruikt werd als seksspeeltje; ‘You only call me when you want a ride / and we never get to play outside / your toyboy’s batteries are running low / and I’m more than a vibrator’. De videoclip is een parodie op alle 0906-advertenties die je ’s nachts op de commerciële tv-zenders ziet. En over leuke mannen gesproken; die Jack Stafford is best een lekker ding. Misschien moet ik hem een keertje bellen op 0906-TOYBOY.
www.jackstafford.co.uk (voor de clip)
# | 22:13 | | Al 16 reacties
16-02-2005
JA, DAT IS RECLAME HĖ?“Luna, ik heb een opdracht voor je. Echt iets voor jou. Een collage maken. Voor die en die klant”, vertelde een art director me door de telefoon. “Geweldig!”, riep ik door de telefoon. Ik was de bink, de allergrootste bink, die zomaar eventjes een échte reclameopdracht zou gaan doen. “Er is alleen 1 probleem”, zei ze, “ik moet het morgen al presenteren.” “Wat? Dat meen je niet!”, zei ik. Dus vorige week donderdagavond kwam de art director bij me langs, legde de opdracht uit en ik knipte, plakte en stempelde die hele nacht door. Ik had funky stuff gemaakt en ik vond het geweldig. En de art direcor vond het geweldig. Net als het reclamebureau. “Maar”, zei de art director, “de klant vond het te druk.” Of het iets rustiger kon. Nou, ja, nou, vooruit dan maar. Dus ik knipte en plakte een stuk rustiger dan daarvoor, maar wél de hele zaterdagnacht door. De art director haalde mijn werk zondag op, presenteerde het maandag aan de klant en de klant ging akkoord. En of ik voor dinsdag nog 2 andere collages kon maken. “Wat? Dat meen je niet!”, zei ik. “Ja, dat is reclame hè?”, zei een accountmanager. Dus ik knipte en plakte de hele maandagnacht wéér door, zo’n eerste kans zou ik immers nooit meer krijgen. De art director presenteerde mijn werk die dinsdagmiddag aan de klant. Om mij dinsdagavond te vertellen dat de klant zowel de laatste 2 als de eerste, die ze al goedgekeurd hadden, toch te druk vonden. “Ja, maar, ja, maar”, stamelde ik, “zo blijft er helemaal niets van mij meer over aan die hele collages. Dan wordt het saai. Helemaal niet funky. Dan had m’n schoonmoeder het nog beter kunnen uitvoeren dan ik.” “Ja, ik vind het ook heel jammer”, zei de art director. “Nou, ik vind het stom”, zei ik. Dus vanmorgen en vanmiddag heb ik alles opnieuw zitten knippen, plakken en stempelen. Zo, zodat het nog nét niet saai is. Net belde de art director om te zeggen dat alles is goedgekeurd. En daarmee heb ik mijn eerste commerciële knip-en-plak-opdracht afgerond. En dus ook mijn eerste geld verdient met ‘kunst’. Zo.
# | 19:38 | | Al 36 reacties
11-02-2005
LUNA EN DE SIGARETTENMANIk word verbaal aangerand door de man van de sigarettenkiosk bij mij om de hoek. Het begon ongeveer een jaar geleden. Heel onschuldig allemaal. Terwijl ik 2 blikjes Heineken op de toonbank neerzette keek de sigarettenman me diep in de ogen. “Iek vind jou zoon mooi frouw”, zei hij. “Jouw friend moet wel eel blij zijn met jou.” De sigarettenman komt uit Egypte. “Dat is hij ook”, zei ik. “En ik kan ook nog eens heel lekker koken.” En daar is het misgegaan, ik had hem meteen moeten afsnauwen, want in de maanden die volgden zijn de complimentjes nogal van toon veranderd. Het ging eerst van ‘mooi frouw’ naar ‘zeksie frouw’. Ik glimlachte iedere keer vriendelijk, een compliment moet je immers met trots in ontvangst nemen. Daarnaast ben ik zowel fysiek als mentaal af en toe zwaar afhankelijk van de producten die de sigarettenman verkoopt. Dus ik moest de sigarettenman wel te vriend houden. Ik kon niet anders. Maar de sigarettenman begon me, naast het complimenteren, steeds onfatsoenlijkere vragen te stellen. Of ik misschien, met een vette knipoog, ook een keer voor hem wou koken. En of ik misschien sexy ondergoed droeg. Of partner P. mij misschien een keertje wou delen. En of ik misschien sexy kon dansen. Steeds lachte ik zijn vragen weg, maar ik vond de situatie met de week ongemakkelijker worden. Ik ging de kiosk met de sigarettenman erin zoveel mogelijk vermijden. Ik liep liever een blokje om, maar soms kan het gewoon niet anders. Ik had gisteren bezoek en moest zo snel mogelijk 10 blikjes bier zien te scoren. Dus ik naar de sigarettenkiosk. Ik rende snel naar de koelkast met bier om maar vooral aan te geven dat ik haast had. “Je hebt mooie, eh, hoe heet het?”, begon hij terwijl hij 10 keer
€ 1,50 aansloeg op de kassa. “Ik weet niet wat je bedoelt hoor”, zei ik. “Eh, ja, tiepels?”, zei hij. Ik keek hem vragend aan. Ongelooflijk. De sigarettenman bedoelde echt m’n tepels. Gatverdamme. En nu durf ik helemaal nooit meer langs. Dan maar detox.
# | 17:27 | | Al 32 reacties
10-02-2005
LUNA KRIJGT WAT ZE VERDIENTIk heb sinds kort weer een nieuwe pc. Met van alles nieuw, maar met vooral 200 GB aan harddisk nieuw en ik vond het belangrijk deze 200 GB op een zo zinvol mogelijke manier te gebruiken. Films moest ik hebben! De allernieuwste films! Dus ik installeerde eDonkey2000, want ik dacht dat ik daar moest zijn voor de snelste downloads, ik klikte wat interessante films aan en ik liet mijn pc een nachtje draaien. De volgende ochtend zou ik wakker worden, de DivX-bestanden omzetten naar DVD, de films branden met mijn nieuwe DVD-brander en op de bank gaan liggen met een blikje bier. Ik had het helemaal voor elkaar. Dacht ik. Want de volgende ochtend trof ik dan wel 3 ‘completed’ films aan, maar die ‘completed’ films bleken alledrie niets met hun bestandsnaam te maken te hebben. Ik had gewoon 3 complete pornofilms gedownload. Ja, en dan ga je toch kijken hè? Een mens moet wat. Zo bleek ik in plaats van ‘The Terminal’ een 1 uur en 49 minuten durende compilatie te hebben gedownload met spuitende vrouwen in de hoofdrol. Ik vind het een prestatie op zich dat de makers van deze compilatie 134 scènes, ik heb ze geteld, hebben weten te vinden met spuitende vrouwen. Ik bedoel, als ík er naar op zoek ben, dan vind ik ze niet en ben ik op zoek naar iets anders, dan word ik ermee doodgegooid. Hulde daarvoor! Ook het amateuristisch hoogstandje ‘Rocco invades Poland’ heb ik van begin tot eind gekeken, hoewel ik eigenlijk zat te wachten op ‘Supersize Me’. En tevens staat er nu een 53 minuten durende soortement van underground Japanse ontmaagdings-film op mijn harddisk. Dit terwijl ik eigenlijk ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ had verwacht. Een zeer grote teleurstelling uiteraard, maar dat ontmaagdings-filmpje moest ik natuurlijk wel even zien. Met tussendoor zappen, dat dan weer wel, want het was een beetje smakeloos. En dat is nog zachtjes uitgedrukt. Maar ik had verdomme die pc niet voor niets de hele nacht laten downloaden.
# | 17:52 | | Al 19 reacties
08-02-2005
TYPISCH LUNA“En nog even als laatste”, zei het Viva-meisje, “welke 3 of 4 dingen zijn typisch iets voor jullie? Dus wat is typisch 10e en wat is typisch Luna?” “Eh”, stamelden 10e en ik, “eh.” “Ja, dat is een vast onderdeel van dit item, kijk”, zei het Viva-meisje en ze liet ons een oude Viva zien. Daar stond ‘Typisch Sabine: tolerant, nieuwsgierig en idealistisch.’ “Eh”, stamelde ik nog maar een keer. “Ik vind dat moeilijk om van mezelf te zeggen.” Ook 10e had er moeite mee. “Eh, nou, doe maar ‘creatief’”, zei ik na 5 minuten tegen het Viva-meisje. “Ik denk dat ik dat ook wel bij jou op kan schrijven hè?”, vroeg het meisje aan 10e. Dat kon inderdaad wel. Ondertussen gingen 10e en ik verder met nadenken over dingen die typisch ons waren. “Is het misschien zo dat jij, 10e, introvert bent en dat jij, Luna, extravert bent?”, vroeg het Viva-meisje. “Nou, nee”, zei 10e, “dat is niet zo.” “Oh”, zei het Viva-meisje. “Ik ben wel impulsief”, zei ik, “schrijf dat maar op.” Ondertussen dacht ik verder na. Het moesten natuurlijk wel positieve dingen zijn, want het zou in de Viva komen. En die dingen moesten ook weer niet te overdreven positief zijn, want dan werd het weer arrogant. Na 5 minuten bedacht 10e dat ‘grappig’ wel iets typisch 10e is. “Of eerder koddig”, zei 10e. “Ja, koddig”, zei ik, “‘koddig’ is een goed woord! Jij bent wel koddig.” Het Viva-meisje schreef het op en wij dachten verder. Na weer 5 minuten vond ik dat ‘manisch’ toch ook wel heel typisch Luna is. Ook dat werd opgeschreven, en het Viva-meisje begon te merken dat dit wel eens heel lang kon gaan duren: “Jullie mogen me ook wel mailen hoor, als jullie nog andere dingen bedenken.” Dat was inderdaad een goed plan en die avond vertelde ik P. over het interview. En dat ik niet op 4 woorden kon komen die typisch mij waren. “ADHD, manisch, druk, onstuimig”, zei P. zonder aarzelen.
# | 10:22 | | Al 25 reacties
07-02-2005
LUNA HOUDT VAN TETSENLange tijd heb ik gedacht dat ik de enige was. Dus ik sprak er met niemand over, want ik vond het een beetje een afwijking. En als iemand mij de katten zag kammen, liet ik niet merken dat ik stiekem met iets anders bezig was. Ik kamde de katten, maar ondertussen was ik op zoek naar vlooien. En die vlooien moesten dood. Niemand wist van mijn moordzuchtige praktijken tot vriendin T. me een keertje bezig zag met Bruce Lee en de kam. Ze herkende de bloeddorstige blik in mijn ogen. “Ik weet nog dat ik dat vroeger ook altijd bij mijn katten deed”, zei vriendin T., “en dan had ik het liefste van die dikke vrouwtjes. Die knalden veel harder uit elkaar dan de mannetjes.” Met open mond staarde ik haar aan. Ik had een zielsverwant gevonden. Iemand die het net zo lekker vond als ik om vlooien te pletten. Om die vlooienlijfjes tussen 2 duimnagels te nemen en dan zo hard te drukken dat al hun ingewanden eruit barsten. Splet! Ik geniet oprecht van een spartelend vlooienlijfje dat gevangen zit tussen de kammen van de kam. De vlo kan geen kant op! En dan splet ik ‘m tussen m’n duimnagels. Hahaha! Het is een kunst op zich, dat vlooien doden. Dat wel. En de katten vinden het heerlijk om gevlooid te worden. Ze gaan er allemaal uitgebreid voor op hun rug liggen. Ze krijgen allemaal een dosis persoonlijke aandacht en ik verdelg de vlooien op een geheel biologische en milieuvriendelijke manier. Die vlooienbandjes stinken en die anti-vlooien-pipetjes vind ik te chemisch. Daarnaast werkt het vlooienkammen ook nog eens bijzonder therapeutisch voor mij. Al naar gelang het geslacht van de vlo schreeuw ik verwensingen naar het insect. “Sterf, hoer, sterf”, bijvoorbeeld. In gedachten uiteraard, niet hardop natuurlijk, men zou nog denken dat ik gek ben.
Het woord ‘tetsen’ vond ik bij Suuzzzz; ‘tetsen; het pletten van een luis tussen 2 duimnagels, dankt zijn naam aan het ‘tets’geluid op het moment dat de luis geplet wordt.’ Door het lezen van haar stukje ontstond bij mij het vermoeden dat dit ‘tetsen’ een typisch vrouwelijk fenomeen is.
# | 10:58 | | Al 29 reacties
06-02-2005
LUNA EN DE LEKKAGE“Volgens mij hebben we een lekkage hier in dit hoekje”, zei ik tegen P. een paar maanden geleden. Voorzichtig bekeek P. de muur en de plint in het hoekje van dichtbij. “Oh”, zei P. en hij zuchtte diep. We keken elkaar aan. “Zal ik dit kastje er gewoon voorschuiven, dan zie je er niks meer van”, zei ik. Dat vond P. een goed idee. “Hahaha”, lachten wij. Wij vonden onszelf onwijs inventief. En dat kastje stond eigenlijk best leuk in dat hoekje. Dus wij negeerden een paar maanden de hele lekkage-situatie. Al leek de lekkage zich uit te breiden. De vochtplekken trokken langs het kastje en richting plafond. Wij begonnen na te denken over een groter kastje. Maar al is het negeren van zoveel mogelijk negativiteit best een leuke levenshouding, er komt altijd een moment dat je de waarheid onder ogen moet zien. Ons moment was tijdens een vergadering met de Vereniging Van Eigenaren. Met onze bovenburen dus. “Hebben jullie ook zo’n last van lekkage?”, vroeg de buurman van 2-hoog. “Eh, ja”, zei ik, “wij hebben zelfs al verrotte plinten en het stuc komt van de muur. Maar ik word al depressief al ik alleen al denk aan het uitzoeken waar die lekkage vandaan komt.” “Ja, maar buurvrouw, het is in ons aller belang dat die lekkage wordt opgelost”, zei de buurman van 2-hoog. “Maar écht buurman, ik kan alleen nog maar aan potjes Prozac denken als ik een hamer zie”, zei ik. De buurman van 2-hoog keek me aan en hij begreep het. Hij zag al het voorbije verbouwleed van de afgelopen jaren in mijn ogen. En hij zag ook dat ik, verbouwtechnisch, niet op partner P. hoef te rekenen. De 2-hoog-buurman zag het en hij besloot het voortouw te nemen. Dus zo kwam het dat de buurmannen van 1- en 2-hoog mij vandaag hielpen met het bouwen van een nieuwe regenpijp. Want daar lag de oorzaak van de lekkage. En die oorzaak is nu opgelost. Nu alleen het gevolg, de verrotte plinten en de vochtplekken, nog. Dus voorlopig blijft dat kastje staan.
# | 02:49 | | Al 13 reacties
02-02-2005
LUNA EN DE NAVELPIERCINGEen jaar geleden werd ik wakker zonder navelpiercing. Uit de krassen rond mijn navel, Bruce Lee’s fascinatie voor balletjes en zijn voorkeur voor slapen onder het dekbed trok ik de meest voor de hand liggende conclusie. En omdat ik het balletje niet meer terug kon vinden, besloot ik de navelpiercing dicht te laten groeien. Maar tijdens zo’n Kamasutra-weekend krijg je een overdosis chirurgisch staal te verwerken. En dan gaat het toch weer kriebelen. Dus daar, ten midden van de duizenden gepiercete bezoekers, kwam ik op het idee om mijn navel ook weer te piercen. Het leek mij zelfs een uitermate geschikt moment! Dus ik kocht een piercing, verdween piercingloos richting toiletten om daarna gepierced weer terug te komen. Luna bleek autodidact piercer, want ik voelde er bijna niets van. Maar toen ik zondagnacht thuiskwam en uitgeput bij P. kwam liggen piepte ik dat hij uit moest kijken voor m’n navelpiercing. “Heb je ‘m er weer ingedaan dan?”, vroeg hij. “Ja, gewoon even m’n tanden op elkaar en goed hard doorduwen. Het is alleen een beetje gevoelig nu”, zei ik. “Meisje, ben je eigenlijk niet te oud voor zo’n navelpiercing?”, vroeg hij. “Wát zeg je?”, vroeg ik. “Nou, ik bedoel, je wordt toch 30 dit jaar, ben je dan niet een beetje te oud voor dat soort dingen”, zei hij. Hij zei het echt en ik had het goed gehoord. Hij gebruikte de woorden ’30’ en ‘te oud’ in 1 zin. In 1 zin! En dat moest ik allemaal maar gewoon pikken! De schoft! Ik dacht na over een spitsvondig antwoord. Iets wat hem zou doen trillen van angst. Een antwoord dat hem zou doen beseffen mij nooit, maar dan ook nooit meer, te oud voor iets te vinden. Maar er kwam niets. Mijn gedachten bleven blanco. Ik dacht even aan; “Als jij dat vindt, dan ben je misschien wel te oud voor mij.” Maar die was te makkelijk en te flauw. Het enige dat ik mompelde was: “Nou, ik hou ‘m lekker toch in tot ik 80 ben.” En hij mocht aan z’n eigen kant van het bed slapen.
# | 20:48 | | Al 42 reacties
01-02-2005
LUNA EN DE DREAM LOVE CHAIRDeze Kamasutra-beurs stond onze FOXY-fotostudio naast een standje met een gele tandartsstoel die uiteindelijk een neukstoel bleek te zijn. Een ‘Dream Love Chair’ om precies te zijn. “Wil jij er niet even op?”, vroeg de jongen die bij de stand hoorde. “Echt niet”, zei ik. Ik had al een paar keer stiekem van een afstandje gekeken hoe de stoel gedemonstreerd werd en het is niet mijn idee van een feestje om door een demonstratie-mannetje in allerlei posities gezet te worden en dan ook nog eens een trillende plaat tussen m’n benen te hebben. Je weet immers maar nooit waar dat soort dingen toe leiden. “Nee, maar je moet echt even dichterbij komen staan”, zei de neukstoel-jongen en hij trok me mee zijn stand in. “Moet je kijken”, zei hij en wees richting het meisje op de neukstoel. “Nu lacht ze nog, omdat ze denkt dat het allemaal een grapje is, maar straks merkt ze dat die stoel echt werkt!” Het meisje werd voorover gelegd op de stoel en een demonstratie-mannetje duwde op een knopje. “Zie je! Ze gaat helemaal met haar ogen draaien”, zei de neukstoel-jongen. Verrek, hij had gelijk. Het meisje ging er eens goed relaxt voor liggen en de neukstoel-jongen vertelde ondertussen over de werking van dit briljante apparaat. Nog geen minuut later stapte het meisje, klaargekomen en wel, van de stoel af. “Dat gebeurt hier de hele tijd”, zei de neukstoel-jongen, “ze krijgen hier bij bosjes een orgasme.” Met open mond staarde ik hem aan. “Wil je er echt niet even op?”, vroeg hij nog een keer. “Ja, en dan kom ik straks klaar op die stoel van jou en het eerste wat ik dan zie zijn al die beursbezoekers!”, zei ik. “Ik kan wel 100 andere dingen verzinnen die ik als eerste wil zien als ik m’n ogen opendoe na een orgasme!” Luna heeft dit weekend een grens ontdekt! Ik hou niet van pottenkijkers. Maar achteraf heb ik enorme spijt dat ik die stoel niet heb geprobeerd. De volgende keer, tijdens de Kamasutra-beurs in Rijswijk, ben ik de eerste die erop ligt.
www.dreamlovechair.nl
www.chique-erotique.nl
# | 10:45 | | Al 24 reacties
Dit is Yogi. En Yogi weegt minstens 10 kilo. En Yogi is heel lief. Vanavond gaan P. en ik bij J., het baasje van Yogi eten. En ik dacht; laat ik eens een toepasselijk schilderijtje maken van stof, kraaltjes en kettinkjes. Een soort mini-quilt. Weer eens wat anders dan het meenemen van een flesje wijn of een bosje bloemen.
# | | Al 12 reacties
LUNA WINT EEN BLOGGIE
Hartstikke leuk natuurlijk, zo’n ‘Bloggie voor de beste vormgeving, gekozen door de vakjury’, maar met de vormgeving van dit log heb ik weinig te maken gehad. Behalve dan dat ik tegen 10e heb gezegd dat ik het manisch wilde. “Het moet manisch worden 10e, manisch!”, zei ik. En ik heb de Chinese poppetjes gefotografeerd, dat dan weer wel. En de bloemetjes, die ook. Dat zijn de plastic bloemen die aan m’n fiets hangen. Maar verder; alle hulde, respect en felicitaties aan 10e!
www.mar10e.com (portfolio van 10e)
# | | Al 11 reacties
EX S.' WALLPAPER
Ex S. heeft 1 tongzoen-foto van zijn vorige vriendinnetjes en gebruikt die meteen als wallpaper voor zijn pc. Wat zijn mannen toch simpel en voorspelbaar.
# | | Al 8 reacties
LUNA HERKENT DE HOMO
Ik schreef toen wel heel stoer dat ik nooit meer naar 'Herken de Homo' zou kijken, maar dat was een leugen! Een dikke vette leugen! Want ook weet ik de uitslag van het programma al weken, toch heb ik geen enkele aflevering gemist! Ik vind het veel te leuk! Ik ben verslaafd aan pulp-tv. En vanavond, om 21.30 op Yorin, is de laatste aflevering!
# | | Al 8 reacties
LUNA EN HET WATERPISTOOL
Deze maand in FOXY; compromitterende foto’s van mij en de stripneger. Zo word ik ge-showbeft en mijn slipje wordt natgespoten met een waterpistool. Dat laatste herinnerde ik me trouwens pas weer na het zien van de foto's. Ha!
# | | Al 11 reacties
ATC MATRYOSHKA LUNA
Weer een nieuwe ATC-swap! Ditmaal een 'getting to know you-swap'. Om de rest van deze serie te zien en om binnenin dit 'Matryoshka-boekje' te kijken; klik.
# | | Nog geen reacties
14.02.2005
# | |
PRINS DIGWEED OP DE ERWT
# | | Al 3 reacties
HET POEZENKRANT-BOEK
Ik heb 'm net, 'Het Grote Boek van De Poezenkrant', en hij is geweldig. Lief, leuk en lachen. De echte poezen-fan kan niet zonder! Het omslag heeft zelf een 'echte' poezenstaart en is met recht betiteld als 'het mooiste boekomslag 2004'! Te koop bij de betere boekhandel.
www.boekbalie.nl
# | | Al 8 reacties
10.02.2005
# | |
KWAJONGEN
Normaal ben ik niet zo van het promoten van andere logs, maar als een vriend een log begint, en als die vriend dan ook nog eens heel goed kan schrijven, ja, dan is het een ander verhaal natuurlijk.
www.kwajongen.blogspot.com
# | | Nog geen reacties
LUNA SHARES THE FUN #7
# | | Al 7 reacties
RED MIJ NIET
P. heeft alle cd's van Maarten van Roozendaal. En het liedje 'Red mij niet' is misschien wel 1 van zijn mooiste liedjes.
Maarten van Roozendaal - Red mij niet (download 4MB)
# | | Al 13 reacties
LUNA SHARES THE FUN #6
# | | Al 4 reacties
IT'S THE SPAST, AGAIN
De volgende dag ging de spast verder met sms-en:
Spast: ‘luna, sorry dat ik zo snel ga, maar daar heb ik een reden voor’
Luna: ‘wat is die reden dan?’
Spast: ‘niet fijn, mijn vooruitzichten dat ik spoedig kom te overlijden’
Luna: 'en waar ga je snel mee dan?’
Spast: ‘contacten leggen’
Luna: ‘wat voor contact dan?’
Spast: ‘wat jij wil’
Ik besloot hier verder niet op in te gaan, maar hij stuurde nog een laatste sms-je; ‘vleselijk contact’.
Zucht.
# | | Al 13 reacties