ARCHIEF
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
28-05-2005
LUNA KOMT UIT DE KAST“P.”, piepte ik vanmorgen, “ik durf niet.” “Dan doe je het niet”, zei hij. “Ja, maar”, zuchtte ik. “Ja, je bent bijna 30, het wordt nu wel een keertje tijd”, vond hij. “Ja, maar, ik durf echt niet”, zuchtte ik nog dieper. “Dan trek je maar een shirtje met lange mouwen aan”, antwoordde hij lachend. “Ja, maar het is hartstikke heet buiten”, zei ik. “Dan doe je het wel”, zei hij, nog veel harder lachend. Zucht. Ik besloot het te doen. Ik heb al 8 jaar een tatoeage ter grootte van een rummicub-steen op mijn rechterbovenarm. En ik durf het al 8 jaar niet aan mijn ouders te vertellen. Want. Ik ben compleet anti-tatoeage opgevoed. Vroeger. Alleen mensen van het kamp hadden een tatoeage, en hoeren en criminelen. Vroeger. En het vriendje van mijn nichtje had ook een tatoeage en die moest van mijn tante altijd een T-shirt met lange mouwen aan. En dat vond mijn moeder 20 jaar geleden héél terecht en logisch. Toen dus. Maar toch krijg ik al 8 jaar lang hartkloppingen als ik aan het moment dacht dat mijn ouders mijn tatoeage zouden zien. Instant hyperventilatie. Maar het moest er een keer van komen en vandaag leek mij het goede moment. Dus. Ik adem in en ik adem uit en ik loop in een mouwloos shirt naar de woonkamer. “Mamma”, begin ik, “ik heb een tatoeage, kijk, een heel kleintje en ik heb ‘m al 8 jaar.” Ik kan er niks aan doen”, zegt m’n moeder terwijl ze m’n tatoeage amper aandacht schenkt. “Wat?”, vraagt m’n vader terwijl hij aan komt lopen vanuit de keuken. “Pappa”, begin ik weer en ik bereid me nu écht voor op het ergste, “ik heb een tatoeage, maar ik heb ‘m al 8 jaar en ik durfde het niet te zeggen.” “Oh”, zegt hij, “wat betekent het eigenlijk?” “Maan”, zeg ik. “Oh”, zegt hij, en dacht je nou echt dat wij overstuur zouden raken van zo’n dingetje?” “Eh, ja”, zeg ik. “Nou”, begint hij, “je moest eens weten wat je moeder op haar kont heeft staan.”
p.s. (1) Ik heb nóg een tatoeage, maar dat vertel ik ze volgend jaar.
p.s. (2) Mijn moeder heeft geen tatoeage.
p.s. (3) Mijn vader heeft wel humor.
# | 20:30 | | Al 32 reacties
25-05-2005
LUNA EN EEN LEESONDERZOEK“U spreekt met een mannetje van dit en dat onderzoekbureau en we zijn momenteel bezig met een onderzoek naar het leesgedrag van Nederland. Heeft u misschien een paar minuten tijd”, vraagt een mannetje aan de telefoon. “Natuurlijk”, zeg ik, “want lezen is belangrijk en mag best wat meer gestimuleerd worden in Nederland.” “Dat is mooi”, zegt het mannetje en hij begint met zijn eerste vraag: “Heeft u of 1 van uw gezinsleden een abonnement op een krant of tijdschrift?” “Ja”, zeg ik, “wij hebben een abonnement op het Parool.” “Mooi”, zegt het mannetje, “en koopt u of 1 van uw gezinsleden wel eens een losse krant of tijdschrift?” “Nou, dat zijn er nog al wat”, zeg ik. “Roept u maar”, zegt het mannetje. “Nou, partner P. die koopt regelmatig de Voetbal International, elke zaterdag de Volkskrant en wel eens de Oor. En ik koop bijna elke week de Revu, regelmatig de Viva, de BLVD, de Strictly, Psychologie magazine. Ik koop alle concurrende bladen van het tijdschrift waar ik werk, dus de Passie, de Rits en de Lust. Eh, ik koop bijna elke maand de ELLE, ook wel eens de ELLE Eten en de Tip, wel eens de HP/De tijd, en de Marie Claire, eh, en ik bestel via internet vaak tijdschriften die ze in Nederland niet verkopen.” “Mooi”, zegt het mannetje, “dan ben ik nu toe aan mijn laatste vraag.” “Nu al?”, vraag ik, “moeten we het niet over boeken hebben dan en over écht lezen?” “Nee”, zegt het mannetje, maar als u moest kiezen tussen, nou, laat ik zeggen, de Computeridee, de Avantgarde, de Elsevier of de Autoweek, welke zou u dan nu kiezen?” Ik begin dit hele onderzoek een beetje te wantrouwen. “Eh, de Computeridee”, antwoord ik enigszins vertwijfeld. “Oh”, zegt het mannetje, “dat had ik niet verwacht. Maar u treft het toch, want ik mag u de Computeridee voor een halfjaar aanbieden voor slechts € 15,-.” Zucht. Dit is helemaal geen onderzoek, dit is gewoon een smerig ingepakt verkooppraatje. “Nee, dankjewel”, zeg ik, “maar wil jij misschien een half jaar de FOXY mét dvd voor € 40,-?”
# | 00:48 | | Al 26 reacties
23-05-2005
EEN BALLON, EEN BALLON, EEN BALLONNETJE!Vriend G., de man van vriendin I., zat het ook niet helemaal lekker dat wij als 2 meisjes alleen naar het oosten van het land vertrokken voor een ballonvaart. Richting een onbekende man. “Die mannen van ons moeten niet zo zeuren”, zeiden I. en ik tegen elkaar in de trein. Maar toen we op station Deventer niet opgewacht werden door 1, maar zelfs 2 onbekende mannen kregen wij ook een beetje argwaan. “Die ene kunnen we samen nog wel hebben, maar allebei wordt moeilijk”, fluisterde ik in vriendin I.’s oor. Ondertussen reden wij met een busje dieper en dieper het platte land in. “Hé, een koe”, zei ik. En we reden nog verder. “Hé, I.”, fluisterde ik weer, “die vrouwenhandel hè, die speelt zich toch vooral af in het oosten van het land?” Maar we hadden natuurlijk helemaal niks te vrezen van de ballonnenmannen. Integendeel. Na aankomst op het ballonvaart-terrein werden wij helemaal in de watten gelegd. Wij kregen zelfs een volledige VIP-behandeling! We werden rondgeleid over het terrein en mochten zelfs ín de ballon terwijl deze opgeblazen werd. Wat een kolossaal en imposant ding, zo’n luchtballon. Ik herinner me nog dat ik vroeger met m’n ouders ging fietsen langs de Waal en dat we dan alle luchtballonnen telden. Er heerste een complete stilte in de Betuwe die alleen af en toe werd verbroken door het geluid van een ballonnenbrander; ‘Kgggggg’. En gisteren mochten I. en ik tijdens de vlucht ook zelf even de gasbrander openzetten! Ja, en dan ben je 29 en dan is het toch nog echt wel verdomde geweldig dat je even dat geluid in de stilte mag maken: ‘Kgggggg’. We vlogen, of voeren, of dreven van Harfsen naar Daarle en vriendin I. en ik hebben genoten van elke seconde. Het was hélemáál geweldig. En voor het eerst moet ik het als schrijver een beetje laten afweten. Want de foto’s zeggen meer dan deze column. Dankjewel Adrie! Wat een prachtig cadeau heb je vriendin I. en mij gegeven!
www.ballonvaren.com (foto's: deel 1, deel 2)
Nog meer foto’s en ook dezelfde: , , , , , , , , , , , , , .
# | 14:59 | | Al 21 reacties
22-05-2005
LUNA GAAT BALLONVARENZo’n 2 maanden geleden kreeg ik een mailtje met de tekst; ‘Hoi Luna, als lezer en fan zou ik je willen vragen of je het leuk zou vinden om (gratis) eens met ons mee te gaan in één van onze luchtballonnen. Uiteraard neem je iemand mee.’ Ik rende meteen naar boven. “P.! We gaan ballonvaren”, riep ik hyperenthousiast, “een Luna-lezer heeft een ballonnenbedrijf en we mogen gratis mee.” “Eh, liefje”, begon P., “ik heb vliegangst, weet je nog?” “Daar was je toch voor behandeld?”, vroeg ik. Ja, maar een vliegtuig was anders dan een luchtballon, vond hij. En daarnaast vroeg P. zich af of ík eigenlijk wel mee moest gaan. “Hoe bedoel je?”, vroeg ik beduusd. “Nou, een lezer van je site, die ken je niet, je weet maar nooit met die internetters”, zei hij, “straks is het een engerd.” “Ja, maar, ik ga toch niet alleen”, zei ik, “ik neem vriendin I. mee als jij niet durft.” “Nee, maar je snapt wat ik bedoel”, zei hij. Dat snapte ik dus niet. “Hij heeft een eigen website en een eigen bedrijf en ik heb zijn telefoonnummer, ik vertrouw het allemaal wel hoor”, zei ik. “Hoe kun je nou iemand vertrouwen die je nog nooit hebt gezien?”, vroeg hij. “Nou, eh”, begon ik. Dat wist ik zelf ook nog niet helemaal. Maar een beetje naïviteit is helemaal niet verkeerd in het leven. Ik vind iedereen lief tot het tegendeel bewezen is. En lezers van mijn site ontmoeten vind ik helemaal niet eng. “Ik ben er altijd nog zelf bij hoor”, zei ik tegen P., “en vriendin I. en ik hebben de ballonnenman eerder uit het mandje gekieperd dan hij ons.” Daar moest P. even over nadenken. En hij dacht, hij zag het voor zich, en hij wist; daar heeft ze helemaal gelijk in. Luna en vriendin I. staan hun vrouwtje wel in die luchtballon. Vanavond om een uurtje of 19.00 vliegen vriendin I. en ik met een luchtballon ergens in de buurt van Deventer.
www.ballonvaren.com
# | 14:12 | | Al 20 reacties
19-05-2005
ALS IK 1 KEER MET M’N FIETSBEL BEL, NOU…Amsterdam, Damstraat, uurtje of 10.00 gisterochtend. “Jesus”, blèr ik tegen een setje Amerikaanse toeristen. “Can’t you see these big painted bikes? That means that you’re not supposed to walk here!” Meestal gil ik dit zinnetje, of iets soortgelijks, vanaf mijn fiets en soms stap ik er voor af. Dan probeer ik het rustig uit te leggen. Voor hun eigen toeristen-bestwil. Dat op het fietspad lopen gevaarlijk en irritant is. Want de meeste toeristen denken dat het fietspad een extra brede stoep is. Read the fucking tourist manual, denk ik dan. Maar waarschijnlijk werkt het lezen van zo’n typisch toeristenhandboek alleen maar averechts. Want daar wordt fietsen gepromoot als dé must do in Amsterdam. Als ze dan niet op het fietspad mogen lopen, dan gaan ze er toch ook gewoon lekker zelf op fietsen! Net als de locals. Want fietsen is volgens de boekjes: ‘something typically Dutch.’ Of in een toeristisch foldertje: ‘The best way to see Amsterdam is by bicycle.’ Nee! Nee! Nee! Het zou dus nooit in mij opkomen om een vreemde stad te verkennen op een vehikel dat ik niet compleet beheers. Crossen door Barcelona op een brommertje? Moet ik niet doen. Skateboarden door Londen? Niet verstandig. Dus hoe duizenden toeristen per jaar het in hun hoofd halen om Amsterdam onveilig te maken op een fiets, het is mij een raadsel. Want ze kúnnen niet fietsen. Denken dat ze met zo’n huurfiets ineens wél stil mogen staan op het fietspad. Of ze gaan gewoon vol op de rem: “Honey, look at that building.” Of ze fietsen met zo’n laag tempo dat ze door de zwaartekracht eigenlijk om zouden moeten vallen. Ze verpesten mijn fietsgevoel. M’n ik-rij-zo-lekker-over-de-grachten. M’n groene golf. Dus gisteren heb ik een bel gekocht. Had ik nog niet. Zo’n echte. Zo’n hele, hele, schelle. En als ik nu een fiets nader met een verhuurnummer op het spatbord, dan begin ik meteen te bellen. Soort Pavlov-reactie. De fietsende toeristen weten van schrik niet of ze links of rechts moeten en fietsen daarom maar de stoep op. Recht in een groepje wandelende toeristen. Dat zal ze leren.
# | 09:17 | | Al 39 reacties
17-05-2005
LUNA DID ANVERS HILTON“Heb jij wel eens in het Hilton geslapen?”, vroeg P. toen we zaterdagmiddag om 13.00 op de Groenplaats in Antwerpen stonden. “Nee, jij?, vroeg ik. Hij ook niet. “Zullen we het gewoon doen?”, vroeg hij. We gingen het gewoon doen. “Wat kost dat, een nachtje hier?”, vroegen wij aan een balie-mannetje van het Hilton. Het mannetje achter de balie noemde een exorbitant hoog bedrag. Wij keken elkaar aan en zonder blikken of blozen boekten we een ‘executive room’ op de bovenste verdieping. “U kunt tot 23.00 deze avond gratis gebruik maken van de bar in de club room”, zei het balie-mannetje, “ik wens u een prettig verblijf.” Dat ging wel lukken. Bij binnenkomst van onze hotelkamer trok ik meteen een setje Hilton-pantoffels aan en P. zat binnen een minuut in een Hilton-badjas. Wij riepen dingen als: “Hé, P., moet je zien, je kan op dit papiertje aangeven hoe lang je je ei gekookt wil hebben morgenochtend!”, of: “Meisje, moet je horen, we hebben ook speakers in de badkamer!” en: “We hebben echte donzen kussens en een echt donzen dekbed!” En toen we genoeg door de kamer gerend hadden gingen we in bed liggen om daar de komende 24 uur niet meer uit te komen. Wij waren rocksterren met dito levensstijl. Voor 1 dag dan. “Zullen we iets via roomservice bestellen?”, vroeg P. na een tijdje. Je kan dus niet in het Hilton slapen zonder roomservice te laten komen, vonden wij. Dus wij bellen. En 20 minuten later kwam er een mannetje met een compleet gedekte tafel onze kamer binnenrijden. Met kraakhelder wit tafelkleed, een vaasje rozen en zilveren afdekschalen. “Hahaha”, lachten wij, “dit is geweldig!” En van het hele roomservice-principe konden wij geen genoeg krijgen, dus de volgende ochtend lieten we ons ontbijt ook door een mannetje met een tafeltje binnenrijden. “Maar het is wel veel te veel”, zei ik tegen P., “dat krijgen we nooit op.” “Gewoon laten liggen”, zei P., wordt allemaal weggegooid.” “Nee, dat kan ik niet, dat is zonde”, zei ik. Toen we die avond thuiskwamen voerden we de katten worstjes uit het Hilton.
# | 20:41 | | Al 33 reacties
DE GEZELLIGHEID VAN BELGIËZeg je ‘België’, dan zeg je ‘gezellig’, dacht ik. Tot afgelopen weekend. We vertrokken vrijdagochtend vanuit Spa richting La Roche. Zou een heel leuk dorpje moeten zijn. Met van alles te doen. En we waren ook helemaal klaar voor iets gezelligs. Iets typisch Ardennerigs moest het worden. En toen dachten we meteen aan grotten. En de dichtstbijzijnde grotten lagen in Hotton. Dus wij naar Hotton. Om daar te stuiten op de meest gezellige trekpleister van de Ardennen. Een in het midden van niets leerde ons dat de volgende rondleiding over 90 minuten begon. En we waren heus van plan om die 90 minuten daar te wachten. Heus. Tot er steeds meer Nederlandse gezinnen de wachtruimte binnen kwamen. Gezellig. Een 70-minuten durende rondleiding 50 meter onder de grond met om mij heen jengelende kinderen? Ik dacht het niet. En P. dacht hetzelfde. “Ik trek dit niet”, zei ik. “fuck die hele grotten. Ik neem wel zo’n foldertje mee, dan kijk ik op de hotelkamer wel naar de plaatjes.” En een uur later lagen wij op onze hotelkamer. Met . Stokbroodje erbij, kaasjes erbij, flesje wijn erbij. Ik bekeek de grotten-folder en vond het helemaal niet erg dat deze ‘parel van de Belgische Ardennen’ aan ons voorbij was gegaan. Nee, wij zouden die avond romantisch gaan dineren! Dat was pas echt gezellig! En om 19.45 vertrokken we wandelend richting een allerlieflijkst restaurant ergens bovenop een berg. “We willen graag een tafeltje voor 2 personen”, zeiden we. Dat moest het ober-mannetje even gaan checken. Kon dus niet. Keuken was gesloten. “Gesloten?”, vroegen wij. “Oui, fermé”, zei het ober-mannetje. Daarna volgde een wandeltocht van 1,5 uur waarbij P. en ik op zoek gingen naar een restaurant dat nog wél open was. Maar dat was er dus niet. Alle keukens in het dorp waren gesloten, net als de luiken van alle huizen. De Belgen hebben het om 20.00 gehad met de buitenwereld. Héél gezellig. “Weet je wat het is meisje”, begon P., “dit soort toerisme is aan ons gewoon niet besteed. Morgen vertrekken we naar Antwerpen.” Gezellig.
Wordt vervolgd...
# | 08:21 | | Al 13 reacties
16-05-2005
LUNA EN P. EN HET HOTEL-HOPPENNadat mijn geest ietwat gewend was aan het idee dat er geen plan was en dat het hebben van geen plan eigenlijk hét plan was, zaten we al in Maastricht. “Zullen we een leuk hotelletje zoeken aan de Maas?”, stelde P. voor. Want we reden inmiddels langs de Maas. En even later reden we alweer heel ergens anders. “Eh, volgens mij zitten we in België”, zei ik triomfantelijk. “Dan zoeken we een leuk hotelletje in België”, zei P. terwijl hij de auto over steeds meer kronkelende weggetjes reed. En ineens waren we in Luik. “We rijden door naar de Ardennen”, zei P. toen. De Ardennen! Dat klonk wel heel erg vakantie! “We rijden door naar Spa”, zei P. daarna. “Ja! Naar Spa!”, riep ik. En ineens waren we ook in Spa. Vanuit de auto belden we alle hotels in de omgeving die ons geschikt leken. Om uiteindelijk van al die hotels te horen dat ze vol zaten. “Dat zei ik toch?”, zei ik, “straks moeten we in de auto slapen.” “Er is heus nog wel ergens een plekje”, zei P. en na een uurtje bellen vonden we inderdaad een hotel met een vrije kamer. “Jesus, heb je zo’n , met zoveel potentie en dan weten die Belgen er zoiets wanstaltigs van te maken”, zei P. toen we de hotelkamer binnenliepen. Ik keek naar de , een , de in de badkamer, het en ik kon maar 1 conclusie trekken; hier was de achterlijke stiefzus van de hoteleigenaar aan het decoreren geweest. Wat een treurigheid. “Maar voor een nachtje is het best oké”, vervolgde P., “morgenochtend na het ontbijt rijden we nog verder de Ardennen in.” Ik kreeg het meteen weer benauwd; “We zitten hier nu toch? Kunnen we niet gewoon blijven? Zo erg is het toch niet? En misschien zijn daar ook wel alle hotels vol?” “Nee”, zei P., “we blijven hier 1 nacht en morgen rijden we verder. We zien wel.” Wij waren de Bonnie & Clyde van het Belgische hotelwezen.
Wordt vervolgd...
# | 13:15 | | Al 11 reacties
15-05-2005
LUNA VOLGT PARTNER P. GEDWEEEen paar daagjes weg dus. “Ik eis wel een rectificatie”, zei P. donderdag toen we de straat uit reden. “Waarom?”, vroeg ik. “Je doet het op je site voorkomen alsof ik helemaal geen zin heb om weg te gaan”, zei hij. “Eh”, zei ik. “Terwijl het mijn idee was om weg te gaan en ik zelfs een paar dagen vrij heb genomen en een auto heb geregeld”, zei hij. “Eh”, zei ik. “En ik ben kieskeurig, maar ik vertrouw die plaatjes op internet niet”, zei hij. “Je hebt gelijk”, zei ik. Nee, dat zei ik niet. In plaats daarvan zei ik: “Liefje, het wordt hartstikke gezellig.” En we reden, nee, we bliezen over de snelweg. Richting Limburg. Richting rust en romantiek. En na 1,5 uur reden we het dorpje van bestemming binnen. “Eh, volgens mij is dit het”, zei ik en ik wees naar een afgekloven landhuis. “Dat?”, vroeg P. lachend. “Ja, volgens mij wel”, zei ik beteuterd. “Oh, nee, hier gaan we niet slapen, dat ben je toch wel met me eens?”, vroeg hij. En toen moest ik hem wel gelijk geven. Ik kon niet anders, want hij hád gelijk. We staarden naar een landhuis wat helemaal niet idyllisch was. Verre van dat. Het landhuis grensde aan de voorkant aan een drukke rotonde en aan de achterkant aan een schroothoop. Het dorpje zelf was ook heel anders dan ik me had voorgesteld. Niks pittoresk. Geen groen te zien. En geen koe ook. “Het plaatje op internet had veel meer bomen, echt waar”, zei ik. “Het zal best”, zei hij, “maar hier blijven we niet. We gaan.” “Ja, maar, wat is het plan dan?”, vroeg ik, “waar gaan we naartoe?” “We zien wel”, zei P. relaxt. “Eh”, zei ik, “we zien wel? We zien wel? Dat kan ik niet. Ik moet een plan hebben”, zei ik gestresst. De autist in mij kwam volledig naar boven. “Meisje, we gaan rijden richting Maastricht. En daarna zien we wel”, zei hij. Ik keek hem aan en zag meteen dat ik dit keer maar beter wél naar hem kon luisteren.
Wordt vervolgd...
# | 22:08 | | Al 22 reacties
12-05-2005
LUNA EN P. GAAN EVEN JIJ-EN-IKKENPartner P. en ik wilden dus een paar dagen weg. Maakte niet uit waar naartoe, zeiden we tegen elkaar. Gewoon samen, zeiden we tegen elkaar. Gewoon even jij en ik, zeiden we tegen elkaar. Dus ik wilde naar een boerderij. En dat wilde P. dus niet. “Nee, ik ga niet naar een boerderij”, zei hij. “Wat wil je dan wel?”, vroeg ik. Dat wist hij ook niet precies. Maar het moest van alles zijn. Van alle gemakken voorzien. En een boerderij kon dat onmogelijk zijn. “Maar ik ga niet € 150,- per nacht voor een hotel betalen”, zei ik. “Ik wil gewoon romantisch met jou in een hemelbed”, zei ik, “en ik wil wandelen.” “Jesus, wandelen”, zei P., “moet dat?” “Fietsen dan?”, vroeg ik. Ook niet. “Dan kunnen we net zo goed thuis blijven”, snauwde ik gepikeerd. Maar ik had al dagen een soortement van idyllisch bed & breakfast-iets in gedachte. Iets met koeien en landweggetjes en uitzicht op groen en gras. En als ik iets in m’n hoofd heb, dan moet P. geen pogingen doen me daar vanaf te brengen. Krijg je alleen maar ruzie van. Dus P. schikte zich in zijn lot. Een beetje dan. “Kijk, zoiets als dit had ik in gedachte”, zei ik poeslief tegen P. toen ik hem de website van een kneuterige bed & breakfast-gelegenheid liet zien. “Nee, daar ga ik echt niet naartoe, moet je dat dekbed zien”, zei P. meteen. Zucht. Ik klikte naar een andere B&B. “Nee, die ook niet”, zei P. weer. “Waarom niet?, vroeg ik. “Die schilderijen aan de muur, die kunnen echt niet”, vond hij. “Zeik niet zo, verdomme”, zei ik. Iets vinden dat naar ons beider tevredenheid was ging niet lukken. Nu niet en nooit niet. “Weet je wat jij doet?”, blafte ik, “jij gaat maar lekker even weg. Naar de coffeeshop bijvoorbeeld. Ik bel en ik boek en dat wordt het. Zonder overleggen.” Dus. De komende 3 dagen brengen P. en ik door in een idyllisch bed & breakfast-landhuis ergens in Limburg. Gaat heel gezellig worden.
# | 09:21 | | Al 47 reacties
10-05-2005
LUNA BELT 112Wat doe je als je om 5.47 een sms-je krijgt met de tekst; ‘ik trek het niet meer.. dag..’? Ik schrok me in ieder geval kapot. De zender van het sms-je kende ik oppervlakkig. Van internet. Van MSN. En ik wist dat het niet echt geweldig met hem ging. Maar zelfmoord? Mijn gedachten gingen razendsnel. Wat te doen? Ik stuurde een sms-je terug, maar kreeg geen reactie. Kut. Bellen. Maar de beetje-bekende nam niet op. Kut. Kut. Kut. Misschien had-ie die pillen al genomen? Mijn hart bonkte in m’n keel terwijl ik op en neer door de woonkamer liep. Bellen. Bellen. Wat anders te doen? Na 10 minuten kreeg ik weer een sms; ‘nee, ik kan niets zeggen..’ Hij leefde nog. Waarom sms’t hij naar mij? We kennen elkaar amper. Misschien was hij het wel helemaal niet écht van plan, maar dat risico kon ik niet nemen. Paniek. Ik sms-te terug; ‘Als je nu niet opneemt, dan bel ik 112.’ En hij nam niet op. En ik werd hartstikke bang. Dus ik belde 112. “Wilt u een ambulance of de politie?”, vroeg een 112-mannetje. “Eh, eh, eh, ik weet het niet, iemand die ik niet goed ken bracht me net op de hoogte van zijn zelfmoordplannen”, stotterde ik. Na 10 minuten hing ik op. Ik had alleen een e-mail-adres en zijn mobiele nummer. Zonder adres konden ze niets. En de beetje-bekende had z’n telefoon inmiddels uitgezet. Jesus. Ik werd nog veel banger. Maar na 20 minuten trillen op de bank ontving ik toch weer een sms. Dat ik 112 niet hoefde te bellen. Daarna volgde een 2 uur durend wazig nachtelijk MSN-gesprek, wat de beetje-bekende afsloot met een; ‘ik ga slapen.’ Maar ik vertrouwde het niet. Want een beetje-bekende midden in de nacht door middel van een sms-je op de hoogte brengen van je zelfmoordplannen is helemaal niet normaal. Dat is een schreeuw om aandacht. En die aandacht zou hij krijgen ook. Met hulp van een vriend, die ook nog lag te slapen, heb ik net zo lang gezocht tot we het adres van de beetje-bekende wisten. En de hulpverlening via 112 beloofden de beetje-bekende de aandacht te geven die hij nodig heeft.
p.s. Dit gebeurde gisternacht. De beetje-bekende maakt het naar omstandigheden best goed en hij gaat hulp zoeken. Ik kreeg zijn toestemming om deze tekst te plaatsen.
# | 12:29 | | Al 42 reacties
08-05-2005
LUNA ONTMOET EEN RPG-NERDIk ontmoette dus een nerd. Een nerd is iemand met meer dan 1 computer. Maar verder was het net een echt mens. Tot hij mij over zijn hobby vertelde. Computerspelletjes. Al mocht dit geen computerspelletje heetten. Dit was een Role Playing Game. Dit was World of WarCraft. En toen World of WarCraft eenmaal op het beeldscherm verscheen, verscheen er ook meteen een andere glans in de ogen van de nerd. “Kijk, deze dwerg ben ik”, zei de nerd. Hij klikte wat en ik snapte het hele spel nu al niet meer. “Hier is een taxiplaats. Daarmee vlieg ik naar een ander eiland”, zei de nerd. Prachtige graphics met een dwerg op een reuzevogel verschenen op zijn beeldscherm. “Daar is nog zo’n vogel, kun je die schieten?’, vroeg ik. Een spel waarbij je niet kunt schieten, daar is bij voorbaat al geen reet aan natuurlijk. “Nee, want hij is een goeie”, zei de nerd. “Maar als het een foute is?”, vroeg ik. “Je kan op foute schieten, maar die durven niet in dit gebied te komen”, zei de nerd. “Maar hoe zie je dan dat iemand fout is?”, vroeg ik. De taxi-vogel vloog verder en even later stond de dwerg in een dorp waar fanatiek gevochten werd. En de dwerg deed zelf ook fanatiek mee. “Kijk, dit is een foute”, zei de nerd. “Oke, dus die zijn stom”, zei ik. De nerd klikte een paar minuten en ik staarde een paar minuten sprakeloos naar het scherm. “Oh, nu ben ik echt dood”, zei de nerd. “En nu?”, vroeg ik. “Dan druk ik op ‘release spirit’ en dan word ik wakker”, zei hij. “Oh, dus niemand gaat ooit echt dood?”, vroeg ik. “Nee, kijk, hier is m’n grafsteen”, zei hij, “en nu moet ik gewoon naar m’n lijk teruglopen. En dan heb je al je spullen nog. Hooguit wat beschadigd.” “En dit speel jij een paar uur per dag?”, vroeg ik. “Dit kan ik 5 tot 6 uur per dag spelen”, zei de nerd, “met gemak.” “Daar zou je een boek over moeten schrijven”, zei ik.
www.worldofwarcraft.com
# | 14:43 | | Al 39 reacties
05-05-2005
BRUCE EN HET BONTJEToen ik een aantal maanden geleden bij mijn lokale dierenwinkel vroeg om poezenspeeltjes met een konijnenbontje werd mij verteld dat ze die niet meer hadden. “Die mag ik niet meer verkopen”, zei het dierenwinkel-mannetje.” Was iets met zielig voor het konijn. En sommige muizen bleken na onderzoek bekleed met een Taiwanees hondenbontje. Scheen ook niet helemaal te mogen. Illegaal was het zelfs. Hondenbont. Zielig voor het konijn? Zielig voor de hond? Bruce zonder z’n favoriete speledingetje laten zitten, dat is pas zielig! Het dierenwinkel-mannetje had wel iets anders voor me. Iets van stof met lichtblauwe veertjes. Ja, doei, Bruce ziet me al aankomen met zo’n nichterig ding. Heeft-ie binnen 10 seconden gesloopt. “Ja, Bruce, sorry, die leuke speledingetjes mogen niet meer worden verkocht omdat ze van hondenbont gemaakt zijn”, zou ik moeten zeggen. “Ja, vertel mij iets nieuws, dat is precies waarom ik ze zo lekker vond”, zou Bruce miauwen. Dus ik kocht geen muis. Het is the real thing of niks. Dus de afgelopen maanden ging ik iedere dierenzaak binnen. Op zoek naar bontmuizen. Maar tevergeefs. Tot gisteren. Bij een dierenwinkel in Den Haag kocht ik meteen 20 bontmuizen en die avond zwaaide ik met zo’n muisje voor Bruce’s ogen. Die kwamen meteen nog een centimeter verder uit hun kas. De streepjes van z’n pupillen werden tot schoteltjes. Hij keek van het hondenvellen-muisje naar mij. Hij vertrouwde het niet. Waar had hij dit aan verdiend? Hij tilde z’n rechterpoot op en gaf een klein tikje tegen de muis. Verdomd, dit was een echte originele hondenvellen-muis. Hij keek me weer aan en nog geen milliseconde later had Bruce de muis in z’n bek en begon luidruchtig te grommen; “Van mij, van mij, van mij.” “Hoho”, zei ik, maar het was al te laat. Hij had de muis uit mijn handen gerukt en was de trap af naar beneden gevlogen. De hele nacht heeft hij zielsgelukkig gespeeld. Niets mocht tussen hem en de muis komen. Vanmorgen werd ik wakker terwijl Bruce onder de dekens lag te slapen. De hondenvellen-muis lag als een teddybeer tussen z’n voorpoten. Compleet afgekloven.
# | 11:15 | | Al 21 reacties
02-05-2005
KONINGINNEDAG 2005Koninginnedag betekent voor mij vroeg opstaan, uur of 6.00, biertje erin en dan de hele dag langs alle kraampjes, standjes en vloerkleedjes. Althans, dat bedenk ik mijzelf altijd de dag voor Koninginnedag. En dat was ook het plan voor dit jaar. En ik stond ook inderdaad om 6.00 op en liep om 7.00 met mijn eerste biertje door de straten. Heel Amsterdam ademde nog rust uit. Heerlijk. Ik kocht een 60’s-jurkje, 2 kookboeken, 10 paar sokken en was om 10.00 weer thuis om met vriendin I. en vriend G. een fles champagne leeg te drinken. Om daarna met z’n drieën verder te gaan struinen langs de kraampjes. Maar al na 10 minuten kocht ik een Mariabeeld dat eigenlijk te zwaar was om te dragen. Dus dat moest eerst even thuisgebracht. En eenmaal thuis konden we er ook best nog wel een biertje bij nemen, en vooruit, voor de zekerheid ook een boterham met kaas. En dan nog maar een biertje. “Ik vind het niet erg om hier de hele dag te blijven hoor”, zei ik voorzichtig. Vriend L., die inmiddels ook was gearriveerd, keek me begrijpend aan. Die wou ook niet weg. Maar we moesten. Want lekker weer. Dus wij met z’n allen naar de Jordaan. En daar was het druk. Veel te druk. Jesus, wat was het druk. Maar ik hield vol. Toch zeker wel 2 uur. En toen had ik het helemaal gehad. Met al het oranje om me heen. Ik wou naar huis. Nu. Nu. Nu. Maar een wandeltocht in m’n eentje naar huis zag ik helemaal niet zitten. Zucht. De verlossing kwam van vriend L. die ook niets liever wilde dan naar huis. Hoera! Wij namen nog een biertje voor onderweg en besloten ons met een blik op oneindig in de hossende, oranje mensenmassa te storten. Om 15.00 lag ik samen met vriend L. compleet uitgeteld tussen de kussens. “Zo, echt wel blij dat we thuis zijn”, zeiden we tegen elkaar. We zijn 12 uur in die kussens blijven liggen en hebben de rest van Koninginnedag aan ons voorbij laten gaan.
# | 09:55 | | Al 30 reacties
Bruce is gek op ATC's. Vooral op ATC's met katten. . Het afgelopen weekend ben ik bezig geweest om 18 katers te borduren en dat borduren werkte overigens zeer rustgevend. Om deze katten-ATC-serie en mijn andere ATC's te zien, klik.
# | | Al 6 reacties
LUNA SHARES THE FUN #11
# | | Al 4 reacties
PINKPOP 2005
Ik ben nog nooit op Pinkpop geweest en moet er ook niet aan denken, maar een dag later via de 3voor12-website naar de concerten luisteren, dat blijft genieten.
www.3voor12.nl
# | | Al 4 reacties
LUNA IS A SINNER
Of ik misschien een column wilde schrijven voor dancelinx.com? Ja, dat wilde ik wel. Of ik er misschien zelfs 7 wilden schrijven? Een 7-luik, voor elke zonde 1? Met als titel ‘Luna is a Sinner’? Ja, dat wilde ik eigenlijk ook wel. Goed idee ook. Want als er iemand zondigt, volgens de katholieke grondbeginselen, dan ben ik het wel. Deze maand m'n eerste column. Over luiheid.
www.dancelinx.com
# | | Al 14 reacties
VRAAG JEZELF EENS AF
Ik heb er wel iets mee, met de nieuwe lichting rappers. Met Baas B., Lange Frans en Brace. En nadat ik Brace, een overigens zeer lekker mannetje, live bij 'Top of the Pops' zijn liedje 'Vraag jezelf eens af' hoorde zingen ben ik misschien wel een fan. Goed bezig, die Brace. "Vraag jezelf eens af / ben je blij met het leven dat je leeft elke dag / en waar vind je de kracht om te doen wat je voelt terwijl niemand je snapt..."
# | | Al 19 reacties
LUNA SHARES THE FUN #10
Ja, het zal allemaal wel heel zielig zijn en eigenlijk verboden moeten worden, maar het ziet er wel héél leuk uit, een hond met een zonnebril.
www.doggles.com
# | | Al 11 reacties
LUNA SCHREEUWT
Partner P.: "Schreeuw toch niet zo tegen me. Je lijkt wel een ."
# | | Al 15 reacties
LUNA SHARES THE FUN #9
Brei een jasje voor je cavia! Klik!
# | | Al 26 reacties
LUNA SHARES THE FUN #8
www.glamourdog.com
# | | Al 9 reacties