ARCHIEF
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
30-11-2005
LUNA’S UITSTRIJKJE“Is dit je eerste keer?”, vraagt een vrouw van een jaar of 50 met een blonde krullenbol. “Ja, ik ben net 30 geworden”, zeg ik. “Dan zal ik je even uitleggen wat de bedoeling is”, zegt de krullenbol terwijl ze er een plastic dwarsdoorsnede van een vagina bij pakt. “Nou, dat hoeft niet hoor, ik kan me er wel een voorstelling van maken”, probeer ik. Maar de krullenbol doet alsof ze me niet gehoord heeft en stopt haar vinger in de plastic vagina. “Kijk, ik voel eerst even met m’n vinger hoe je baarmoeder erbij ligt, zodat ik daar rekening mee kan houden.” Ze pakt er een ijzeren eendenbek bij. “Hè, getverdemme”, zeg ik. “Dit is een eendenbek”, zegt ze, “en kijk, hij is net zo breed als m’n vinger.” Ter bewijs houdt ze de hals van de eendenbek naast haar wijsvinger. Ik knik. Daarna gaat de krullenbol verder met haar uitleg. “Als ik je baarmoederhalsmond gevonden heb, dan haal ik er met dit staafje wat slijm vanaf.” Ze laat me een zakje zien met daarin een staafje. Ik kijk eens goed. Ho! Ho! Dit kan niet de bedoeling zijn. Dit is geen wattenstaafje. Dit is niet zo’n ding uit ‘C.S.I. Miami’ waarmee ze een monstertje wangslijm weghalen! Dit is een soort mini-borstel! Een plastic mini-borsteltje! Ik overweeg om er wat van te zeggen, maar voor het gemak ga ik er maar van uit dat de krullenbol weet wat ze gaat doen. Na haar uitleg mag ik in m’n blote kont plaatsnemen op de behandeltafel en ondertussen gaat ze verder met praten. “Dus je vindt het niet prettig om een eendenbek te zien?”, vraagt ze. Ondertussen trekt ze een la open met allerhande glimmende ijzeren dingen. “Nee, moet je kijken, het lijkt toch net of die la vol ligt met SM-attributen?”, vraag ik. “Nou, daar heb ik niet zoveel verstand van”, zegt de krullenbol zakelijk, “maar wel van medische instrumenten.” Vervolgens doet ze haar ding, en, al valt het best mee, echt lekker is het niet. Na afloop vraagt de krullenbol wat ik ervan vond. “Nou, ik kan niet wachten om over 5 jaar terug te komen”, antwoord ik.
# | 14:46 | | Al 43 reacties
28-11-2005
LUNA'S KOOPDRIFT OP DE KAMASUTRABEURSAls iemand me vraagt wat er nou precies gebeurt op zo’n Kamasutra-beurs dan zeg ik altijd: “Het is eigenlijk een soort Huishoudbeurs, maar dan met dildo’s.’ Want hoewel er ook heus wel striptease-shows, paaldans-acts en verschillende SM-shows worden gegeven en er bij ons in de FOXY-stand genoeg te koekeloeren valt naar voor-het-eerst-poserende-meisjes, draait het op de Kamasutra-beurs vooral om de commercie. Kopen, kopen, kopen! Er moeten zoveel mogelijk dildo’s, glijmiddelen, trileieren en anaalkettingen over de opklaptafeltjes gaan. En op de een of andere manier word je ook hebberig van een beurs. Je wil, nee, je moet je geld uitgeven. Het zit in de lucht. En aangezien ik al genoeg dildo’s en vibratoren heb kocht ik de eerste 3 jaar dat ik op de Kamasutra-beurs werkte iedere beurs zo’n 5 lingeriesetjes. En dan heb ik niet over het soort setjes dat je normaal op een seksbeurs zou verwachten, nee, ik kocht hoogwaardige stukjes stof met enorme beurskorting. Maar als je eenmaal zo’n 90 verschillende lingeriesetjes in je kast hebt liggen, dan kun je stellen dat je behoorlijk verzadigd bent qua onderkleding. Daarnaast hoef ik met 90 slipjes zo’n 3 maanden niet te wassen en daar ligt voor mij de grens van het psychisch toelaatbare. Ik was 4 keer per jaar een heel weekend en meer kan ik ook niet aan. Dus de vorige 2 beurzen kocht ik niks. Helemaal niks. Maar mijn geld brandde in mijn zak. “Ik had ook iets willen kopen”, zei ik dan sip tegen partner P. als ik thuiskwam, “maakt niet uit wat, maar iets!” Maar partner P. snapt het begrip kopen-om-het-kopen niet. “Waarom zou je iets kopen als je het niet nodig hebt?”, vindt hij. En hij heeft ook wel gelijk, maar afgelopen weekend ging het weer helemaal mis met mijn Kamasutra-koopdrift. Logisch ook, want de standhouder naast ons verkocht laarzen met zacht aaibaar luipaardenbont. En als het om luipaardmotiefjes gaat, dan word ik een beetje licht in m’n hoofd. Maar ik zweer het; deze luipaard-laarzen met hakken van 13,5 centimeter had ik écht ontzettend hard nodig.
# | 16:27 | | Al 36 reacties
24-11-2005
LUNA WORDT 1 MET DE HAAKNAALDEen aantal weken geleden kwam M%n een dagje en nachtje Amsterdam doen. Als dank voor haar logeren kreeg ik 4 door haar gehaakte bloemen-broches waarna ik meteen riep: “Oh, geweldig, die wil ik ook voor in m’n haar!” Waarop ik prompt op mijn verjaardag een envelop kreeg met daarin 2 prachtige handgehaakte bloemen-haar-versielsels. Waarna ik weer een mailtje stuurde om haar uitgebreid te bedanken voor dit supercadeau, maar waarin ik haar ook meteen verplichte om mij nóg iets te geven; een haak-handleiding. Want ik wilde ook van die coole bloemen-haak-versielsels kunnen maken. Waarna ik van haar weer een mailtje kreeg met instructies: ‘Die bloemetjes, da's al vrij gevorderd, dus verwacht geen mirakelen. Begin alvast maar met het volgende; haal een simpel bolletje wol bij voorkeur in een lichte kleur. Ik zou aanraden wol te zoeken waar je een haaknaald 3 of 3,5 voor nodig hebt. Zoek een boekje met haaksteken. Zet je dan 's avonds thuis in de zetel (of op het hemelbed) en pruts een beetje.’ Dus ik kocht wol en een haaknaald en ik leende een briljant-fout jaren-70-haak-boek van de bibliotheek. En ik zette mij in een zetel. En ik ging prutsen. Binnen een kwartier kwamen flashbacks van de lagere school tot mij. Lossen, vasten, stokjes. God, God, Godverdomme! Een hulpmoeder loopt op mij af om mijn werkstuk, hoogstwaarschijnlijk een etui, uit te halen! Om mijn haakwerkje uit mijn handen te rukken, de laatste 30 steken waar ik zo verdomde hard mijn best op had gedaan, minstens een uur lang, om die allemaal uit te halen en ze zelf binnen 2 minuten weer terug te zetten. In tegenstelling tot het merendeel van mijn klasgenootjes wilde ik het allemaal zelf doen! Zelf doen! Zelf doen! Elke steek die door een hulpmoeder werd geplaatst moest weg. Weg! Want het was mijn werkstuk. Niet die van haar. Liever een enigszins misvorm etui met allemaal steken van mij, dan een perfect etui met steken van een hulpmoeder ertussen. De frustraties kwamen allemaal weer terug! Maar! Nadat ik de afgelopen dagen als een bezetene aan het haken ben geslagen begin ik het haaksysteem enigszins te doorzien. Eindelijk. En dat na minstens 20 jaar. Haken blijkt wiskunde voor huisvrouwen.
# | 17:10 | | Al 33 reacties
23-11-2005
LUNA EN EEN NACHTELIJK TELEFOONTJEVannacht, 5.15, de telefoon. In mijn halfslaap probeer ik de wekker van mijn mobiele telefoon uit te zetten. Wanneer dat niet lukt komt ineens de realisatie dat alleen onze ouders ons vaste nummer gebruiken. Kut, er is iets ergs gebeurd! Hartaanval! Ziekenhuis! Mortuarium! “Kut”, mompelt P. die rechtop in bed zit. Terwijl ik uit bed stap om richting telefoon te rennen gaat mijn mobieltje af. ‘Privé-nummer’, staat op het display. En dan pas snap ik wat er aan de hand is. “De klootzak”, zeg ik tegen P., “hoe haalt hij het in z’n hoofd om ongevraagd ’s nachts te bellen!” Ik druk m’n mobieltje weg en ga weer terug in bed om daar nog minstens een uur pisnijdig wakker te liggen. Een paar weken geleden begon ik met een radiogesprekje op 3FM bij Martijn Muijs; elke maandagochtend om 5.00 live over ‘seks en aanverwante artikelen’ praten. Tot ik 1,5 week geleden supermoe was zondagavond en vroeg of ons gesprek misschien verplaatst kon worden. Geen probleem, vond Martijn. En aangezien ik ook afgelopen zondagavond behoorlijk gesloopt was vroeg ik of het ook deze week weer verzet kon worden. Waarop hij mailde: ‘Dit is dus zwaar kut, want nu word ik weer voor het blok gezet. Eén keertje vind ik niet zo'n probleem, maar nu moet ik al 2 weken achtereen snel iets anders verzinnen.’ Waardoor ik meteen besloot om maar helemaal met de radiogesprekken te stoppen. Ik mailde: ‘Hartstikke leuk zo op de radio, maar het is een hobby en geen werk, dus het moet vooral geen verplichting worden.’ Waarop hij mij gistermiddag weer een mailtje stuurde met excuses voor zijn te harde mail en met het voorstel om per week te bekijken in welke nacht we zouden bellen. Dat vond ik best een goed voorstel, alleen wachtte ik met terugmailen. En dat had ik dus niet moeten doen. Want omdat ik niet meteen reageerde vond Martijn Muijs het nodig om mij, en dus ook partner P., onder het mom van ‘zo gemakkelijk komt Luna niet van me af’ midden in de nacht te bellen. En met iemand die zo ondoordacht, egoïstisch en respectloos met mijn privé-leven omgaat wil ik zéker niet meer samenwerken.
p.s.: De uitzending van Martijn is hier terug te luisteren: klik (woensdag, tweede uur, na ongeveer 15 minuten).
# | 12:40 | | Al 48 reacties
20-11-2005
LUNA IS VERWENDEén van de redenen waarom ik mijn verjaardag nooit vierde was de angst voor ingewikkelde toestanden. Die is van de weed, die is van de xtc, die is van de alcohol, die is van de coke, die gebruikt gewoon alles door elkaar en die is van de algehele onthouding, dus een combinatie van al die verschillende vrienden, dat leek mij bij voorbaat een ingewikkelde combinatie. Voor mij. Ik was bang dat bepaalde mensen elkaar niet zouden trekken. Dus 30 worden leek het ideale moment om een probleem te laten bij diegene die er verantwoordelijk voor is. ‘Trekken die elkaar niet? Nou, dan is dat hún probleem!’, vond ik. Maar mijn angst voor ingewikkelde toestanden bleek een enorme inschattingsfout, want juist iedereen praatte met iedereen afgelopen vrijdag. Iedereen was aan het mengen. En ook iedereen had het naar z’n zin. En het was een feestje waarbij ik het zelf zo druk had met het openmaken van cadeautjes en het geven van kussen en knuffels dat ik er niet eens aan toekwam om zelf ook maar iets van alcohol of drugs te nemen. Af en toe een slokje, maar verder was ik helemaal high on my own supply! Want ik was jarig! En ik voelde me jarig! Ik vloog in mijn paarse jurk met roze bloemen door het huis. Van die naar die. En ik was blij! En ik ben nog steeds blij als ik eraan terugdenk. Boven stond de helft van iedereen als gebruikelijk in de keuken, voor mij ondenkbare combinaties van vrienden lagen in het hemelbed te praten, anderen zaten aan tafel, weer anderen waren aan het dansen en beneden in mijn kantoor waren heftige discussies gaande over de wereldproblematiek. Vriend F. draaide de hele avond de lekkerste plaatjes aan elkaar en als ik eraan denk al dat iedereen ineens opstond van zijn of haar gesprek om samen met mij te dansen toen ‘Hung up’ van Madonna werd gedraaid word ik zelfs een beetje emotioneel. Ik ben verwend met ontzettend, echt ontzettend veel cadeautjes, maar vooral met zo ontzettend veel lieve, mooie, grappige, bijzondere en leuke vrienden in mijn leven.
# | 15:24 | | Al 22 reacties
18-11-2005
LUNA REGELT DE DRANK“Heb je ook iets te drinken voor mij gehaald?”, vraagt P. regelmatig. Het antwoord is bijna altijd ‘nee’. “Liefje”, zeg ik dan, “ik ben lopend naar de Albert Heijn gegaan en omdat ik niet met loodzware tassen wou gaan sjouwen kon ik 2 van de volgende 3 dingen kiezen; drinken voor jou, dubbelvla voor jou of blikjes voor de poezen. Toen heb ik gekozen voor dubbelvla en poezenvoer.” “Maar je hebt zeker wel een flesje wijn voor jezelf meegenomen?”, vraagt hij. “Natuurlijk”, zeg ik dan. Boodschappen doen zonder wijn mee te nemen lukt niet. Kijken, kijken, maar niet meenemen zeker? Dacht het niet. Dus hoe ik van alle mannen op de wereld ooit heb kunnen kiezen voor een exemplaar dat geen alcohol drinkt is mij nog steeds volkomen onduidelijk. Aan de andere kant; als ik een flesje wijn haal, dan is die ook tot op de laatste druppel van mij. Dus het aanschaffen van non-alcoholische dranken zit gewoon niet in mijn systeem. Je hebt alcohol en je hebt water. En water is gratis. Dus voor het feestje van vanavond regelde ik 12 flessen champagne, 18 flessen rosé, 10 flessen rode wijn, 22 flessen witte wijn, 80 blikken bier, 2 flessen Bacardi en 2 flessen wodka. “Heb je er ook wel aan gedacht dat sommige mensen vanavond iets anders willen drinken dan alcohol?”, vroeg P. me vanmorgen. “Eh”, probeerde ik, “ik heb sinasappelsap om te mixen met wodka? En, eh, ik heb cola, om te mixen met de Bacardi?” ‘Ik wil gewoon appelsap”, zei hij. “Jij altijd met je appelsap, met appelsap valt niet te mixen”, zei ik. “En als je dorst hebt, dan drink je maar water. Of thee.” “Misschien willen ánderen vanavond iets zonder alcohol?”, probeerde hij. “Maar onze vrienden drinken toch allemaal?”, vroeg ik me hardop af. “Ja, maar misschien willen die op een gegeven moment wel overstappen op iets anders?”, vroeg hij. “Oh! Zo!”, zei ik. “Ik ga nog wel even naar de Albert Heijn en weet je wat? Dan neem ik meteen een pak appelsap voor je mee.”
# | 13:38 | | Al 38 reacties
17-11-2005
30 EN VERLOOFD!!!
# | 09:17 | | Al 72 reacties
15-11-2005
“WAT WIL JE VOOR JE VERJAARDAG?”Over 2 dagen word ik 30. En over 3 dagen ga ik mijn verjaardag voor het eerst sinds 12 jaar vieren. Ik heb in het verleden mijn eigen verjaardag nogal krampachtig vermeden. Inclusief het niet-opnemen van de telefoon. Een kaartje kon ik wel waarderen, maar een telefoontje en dan het gefeliciteerd-ja-bedankt, dat was een plichtmatigheid die ik angstvallig vermeed. Laat ze maar iets inspreken op m’n voicemail, dan kan deze dag zo snel mogelijk voorbijgaan, hoopte ik altijd. Maar! Dat wordt dus helemaal anders dit jaar! Want vrijdag geef ik een feest bij ons thuis, inclusief dj en champagne en sushi en loungen in mijn hemelbed. Dus de afgelopen dagen heb ik meerdere malen gehoord of gelezen: “Zeg Luun, wat wil je eigenlijk voor je verjaardag?” Of: “Heb je nog wensen?” Nu zou ik het uiteraard bijzonder lullig vinden als ik géén cadeautjes zou krijgen. Ik bedoel; ik vier m’n verjaardag al 12 jaar niet, dus ik heb grootse verwachtingen. Ik zie een tafel voor me, met een kleedje erover. En dan op die tafel alle cadeaus. Net als vroeger. Een uitstal-tafel. En dan met allemaal mooie glimmende dingen. Met een My Little Pony in een doosje bijvoorbeeld. Maar als ik heel eerlijk ben is er niets dat ik nog wil hebben. Echt helemaal niets. Ik word 30 en er is niets waar het me aan ontbreekt. Niet in materieel opzicht; ik heb een eigen huis, ik heb een leuke baan, ik heb meer dan genoeg kleding en schoenen, ik heb boeken, ik heb cd’s, ik heb spullen! Wat heb ik een hoop spullen! En het ontbreekt me niet aan liefde; ik heb mijn eigen partner P., mijn ouders, zijn ouders, ik heb een schoonzus en zwager met nichtjes en ik heb vrienden! Wat heb ik eigenlijk een hoop lieve vrienden! En die vrienden gaan allemaal op mijn feestje komen! Maar vooral: ik ben een genot voor mezelf om mee om te gaan de laatste tijd. Ik zit in een heerlijk vel. Dus kom maar op met die 30. Als het zo goed met me gaat dan wil ik er nog wel 70 jaar bij.
# | 21:57 | | Al 34 reacties
10-11-2005
LUNA BELT DE COPYCATHoe meer ik las op de site van de copycat, hoe kwader ik werd. Ze werd niet alleen ook ten huwelijk gevraagd afgelopen weekend, ze droomde ook van precies dezelfde vakantie als ik, ze wilde ook nepnagels en ze werd ook aangesproken door psst-psst-negers. Ik vond de copycat een beetje eng worden, want de copycat had eigenlijk een groot gedeelte van mijn leven, mijn herinneringen en mijn gedachten als haar leven gepresenteerd op het internet. Hoe ontevreden moet je zijn met je eigen leven om het leven van een ander virtueel te kopiëren? Ik vond het bizar. En toen kreeg ik een mailtje van een lezer. Met een link. En via die link ontdekte ik een adres van Miranda. En met weer wat hulp van Anne-Floor en Kaat kwam ik achter het 06-nummer van de copycat. En met wat hulp van een wijntje besloot ik te bellen met dat 06-nummer. “Met Miranda”, zei de copycat. “Hallo, je spreekt met Chantall van den Heuvel, voor jou waarschijnlijk beter bekend als Luna”, zei ik. Het was even stil aan de andere kant. “Klopt het dat jij een website had onder de naam Kipke?”, vroeg ik de copycat. “Ja”, bibberde de copycat. “Het is natuurlijk heel goed dat die site nu offline is”, zei ik, “maar ik verwacht eigenlijk nog een soort van excuses. Ik bedoel; het is natuurlijk wel een beetje freaky dat je gewoon klakkeloos teksten, en dus levens, van anderen kopieert, vind je niet?” “Ja, een beetje wel”, zei de copycat. “En afgezien van het feit dat het gewoon freaky is, is het ook nog eens illegaal. Ik wil dat je mij en alle anderen wiens teksten je hebt gekopieerd een excuus-mailtje stuurt. Of een excuus plaatst op hun log in de reactie-mogelijkheid. En als je dat niet doet, dan zullen zeker een aantal van ons gerechtelijke stappen ondernemen. En we staan in ons recht, want we hebben allemaal een disclaimer of een copyright-tekentje op ons log staan.” “Eh”, zei de copycat. “En we hebben trouwens ook een kopie van je site gemaakt, én we hebben je adres en telefoonnummer”, zei ik. De copycat beloofde haar excuses te maken. Dus Luna wacht af.
# | 17:11 | | Al 82 reacties
LUNA EN DE COPYCATWat doe je als je denkt te kunnen schrijven, en heel graag al je nietszeggende belevenissen wil delen met de hele wereld? Juist, dan begin je een weblog. En wat doe je als je wel een weblog wil, maar het moet vooral niets kosten? Juist, dan begin je een web-log. En wat doe je dan als zo’n web-log uiteindelijk te veel werk blijkt te zijn, je zelfs na een paar maanden loggen amper reacties krijgt en je er eigenlijk achter komt dat je toch niet kan schrijven? Juist, dan jat je gewoon al je content bij wél drukbezochte sites! Bij wél goedgeschreven sites. Ik vond vanmorgen een mailtje van Anne-Floor in mijn mailbox: ‘Hé Luun, Ik werd getipt omdat ene ‘Miranda’ een logje van mij had gebruikt, maar toen ik er ging kijken zag ik heeeeeel veel Luna, ook een Kaat en daarnaast nog Zeekomkommers, Kluuns en Pucks. Ahum.’ Ik meteen kijken. “Jesus, ze heeft zelfs m’n Chinese gelukspoppetjes bovenaan de pagina staan”, mompel ik tegen mezelf. Na wat naar beneden scrollen valt m’n mond open van verbazing. Gewoon regelrecht geknipt en geplakt. En dan woorden die typisch voor Luna zijn vervangen. Zo heeft zij geen partner P., maar een partner O. en woont ze in Delftzijl in plaats van Amsterdam. “Een vieze, vuile, gore kuthoer heeft m’n teksten gekopieerd!”, gil ik naar P. vanaf m’n computer. “Ah, joh, dat moet je zien als een compliment”, zegt hij. “Echt niet! Ze heeft me letterlijk gekopieerd! Elke zin! Elk grapje! Die teksten zijn van mij! Mine! Mine! Mine! En het zijn mijn herinneringen, mijn gevoelens”, roep ik. “En jij heet trouwens geen partner P., maar partner O.”, roep ik daarna. Dat veranderde de zaak. “Wat een kutwijf”, vindt P. nu ook. Wanneer ik wat verder in ‘haar’ archief duik wordt het allemaal alleen maar erger. En erger. Ze heeft zelfs teksten van mij compleet ‘verbouwd’. Geknipt in de 1 en geplakt in een ander. Gênant! Gênant! Gênant! En ik sta nog niet eens in haar linklijstje. Dat vind ik nog het ergste.
p.s.1.: Een fijne mail namens Kaat, Anne-Floor en mij is inmiddels onderweg naar Miranda.
p.s.2. Binnen een uur heeft Miranda haar site offline gehaald. Ik vind dat een zeer scherpe tijd! Respect voor Miranda, want 'You give respect / You get respect'; aldus Miranda zelf op haar vorige log (). Nu nog excuses.
p.s.3.: Op internet gaat niets verloren! Lees Luna, maar dan anders: klik.
# | 11:30 | | Al 47 reacties
06-11-2005
LUNA IS VERLOOFDIk ben zo’n kutwijf dat al ongeveer vanaf dag 1 dat P. en ik bij elkaar zijn loopt te zeiken dat ze wil trouwen. Niet dat het hele concept trouwen zo belangrijk voor me is, maar het lijkt me gewoon geinig om te kunnen zeggen; “Dat is m’n man.” En het lijkt me vooral heel geinig om 1 dag in een gigantische regenboogjurk te lopen, inclusief regenboogschoenen. Dus elk jaar, als P. vroeg wat ik voor m’n verjaardag wilde antwoordde ik: “Een poesje!” En als dat niet mocht: “Een hondje dan?” En als dat natuurlijk ook niet mocht: “Dan wil ik een ring. Ik wil een ring. We zijn al zoveel jaar samen en ik heb nog niet eens een ring!” Vooral de laatste maanden heb ik het erg bont gemaakt: “Hé P. moet je kijken”, zei ik dan, en liet hem mijn handen zien. “Zie jij een ring hier? Nee, ik ook niet.” En tegen zoveel psychologische druk kon P. natuurlijk niet op. Niks erger dan een zeurende vrouw om je heen. En helemaal niks erger dan een vrouw die loopt te jengelen dat ze zo graag met je wil trouwen. Dus ergens de afgelopen weken moet P. overstag zijn gegaan. Want! “Meisje”, zei P. gisteren, ik ga je verjaardagscadeau nu al geven. Want er moet nog iets geregeld worden en dan is het echt klaar op je verjaardag.” “Oh”, zei ik, “wat dan, wat dan?” Daarop frommelde P. in zijn zak, ging op z’n knieën en liet me een ingepakt doosje van 4 bij 4 centimeter zien. “Ja!”, riep ik al voordat P. me überhaupt iets kon vragen. “We gaan trouwen!” Nee”, zei P., we gaan verloven.” “Ja, maar dat betekent dat we gaan trouwen!”, kirde ik van blijdschap. “Ja, maar we gaan eerst héél lang verloven”, zei hij. “Ben je nu al aan het terugkrabbelen?”, riep ik. “Wij gaan dus echt wel trouwen!” “Ja, ooit gaan we trouwen”, zei hij. “Wil je wel met me trouwen dan?”, vroeg hij. “Ja!!!! Ik wil écht wel met jou trouwen!”, zei ik. En verdomme, ik meende het. Dus de komende 10 jaar kan ik tegen anderen over P. zeggen: “Dat is m’n verloofde.” En, verdomme, wat hou ik van hem. Ook al gaan we nooit trouwen.
# | 15:56 | | Al 65 reacties
05-11-2005
LUNA EN EEN JUKAI-CEREMONIEOf ik aanwezig wilde zijn bij de jukai-ceremonie van Marloes. Een ceremonie waarbij zij de Boeddhistisch leefregels én een boeddhistische naam zou ontvangen. Via haar log en tijdens onze gesprekken had ik al maanden een beetje mee kunnen leven naar deze belangrijke dag voor haar, dus de daadwerkelijke ceremonie bijwonen leek mij erg bijzonder. Dus zo zat ik gisteravond op een stoeltje in een zaaltje ergens in Utrecht. En toen Zen-leraar Nico Tydeman, toch niet de minste op Zen-gebied, de ruimte binnenkwam was het eerste wat ik dacht; wat een klein mannetje! En dat kleine mannetje bleef Marloes de hele ceremonie vragen om te buigen. Heel diep te buigen. Buigen voor Boeddha, buigen voor Dharma, buigen voor Sangha. En Marloes boog diep. Heel diep. Ik kreeg al spierpijn van het kijken naar haar diepe buigen. En tussen het buigen door werden de leefregels en nog wat andere belangrijke Boeddhistische zinnetjes gereciteerd: “Wijds is het kleed van bevrijding / Een vormloos veld van mededogen / Ik draag de leer van de Boeddha.” “Hoe talloos de levende wezens ook zijn, ik beloof ze allen te bevrijden.” Poe. Ik vond het allemaal iets te veel van het goede. Of misschien snapte ik er gewoon heel weinig van. Het waren holle frasen voor mij. Ik weet weinig van 'Boeddha' en niets van 'Dharma' of 'Sangha'. Het voelde te ceremonieel. Pas toen Zen-leraar Nico Tydeman voor mijn gevoel ‘zonder de vastomlijnde regels van de ceremonie’ ging praten, gewoon ging praten zonder de woorden ‘Boeddha’, ‘Dharma’ of ‘Sangha’ te gebruiken, gewoon sprak tot Marloes, toen werd ik geraakt. Hij sprak niet over het streng navolgen van de Boeddhistisch leefregels, maar juist over het breken daarvan. Dat dat helemaal niet erg was. Toen voelde ik ineens dat daar een hele wijze man op een kussentje zat. Een klein ielig mannetje, maar een groot man. Na de ceremonie liep ik met Zen-leraar Nico Tydeman en 2 van zijn leerlingen terug naar het Centraal Station. “Wat heb je eigenlijk veel spullen bij je”, merkte leerling P. op toen hij Zen-leraar Nico met 2 enorme tassen zag sjouwen. “Allemaal ballast, geestelijke ballast”, grapte Nico, “allemaal gebakken lucht.” En toen was ik helemaal onder de indruk.
# | 14:04 | | Al 9 reacties
04-11-2005
LUNA TUSSEN HET ROZE BABYVLEESVriendin D. is zwanger. En niet zo’n beetje ook, want begin februari is het de bedoeling dat er een waarschijnlijk prachtig meisje wordt geboren. Vriendin D. is eigenlijk mijn eerste vriendin die een kindje verwacht en m’n eerste reactie toen ik hoorde van haar zwangerschap was, naast een wat-geweldig-voor-ze, een dat-wil-ik-ook. Dat wil ik ook? Luna wou een fractie van een seconde ook zelf op stel en sprong zwanger zijn! Luna was zelfs eventjes een tikkeltje jaloers! Die ineens rinkelende eierstokken werden gelukkig meteen verdreven door de gedachte; laat ik eerst maar eens even afwachten hoe vriendin D. en vriend J. het er straks vanaf brengen. En dan, dan kunnen P. en ik 2 jaar later altijd nog zien. Maar mijn nog niet bestaande kinderwens wordt momenteel helemáál op de proef gesteld. Aangewakkerd zelfs! Een paar weken geleden vroeg ik aan vriendin D. of zij zelf het geboortekaartje gingen ontwerpen, zij en haar man J. komen immers allebei uit de vormgevingssector. “Eh, nou, nee”, zei vriendin D., “we wilden het eigenlijk aan jou vragen.” “Echt waar?”, vroeg ik. Echt waar. Echt waar! Van zoveel eer werd ik een beetje stil. Of eigenlijk helemaal niet: “Geweldig! Ja, dat wil ik! Echt wel! Super! Woehoe!” En na een periode van totale creatieve leegte en faalangst ben ik deze week eindelijk begonnen. Ter inspiratie zit ik al 4 dagen te surfen op internet en bij stockphoto-bureaus, op zoek naar plaatjes van de aller-aller-aller-liefste baby’tjes. En ik vind ze ineens allemaal lief! Ik word volledig in beslag genomen door het lichtroze babyvlees. Slapende baby’s, huilende baby’s, baby’s naakt op een schapevelletje, baby’s in een wiegje, baby’s bij opa, baby’s bij oma; ik zit er minutenlang naar staren. Maar het allerergste beeld is toch wel; de slapende baby op een sterke vaderschouder. Hoe zoet! Mijn bureau ligt bedolven onder een dikke laag roze spulletjes. Roze kant, roze lintjes, babyfoto’s, glitters en pailletten. En daarbovenop ligt kater Bruce Lee te slapen. Ik denk dat ik heel hard toe ben aan een nieuwe kitten in huis.
# | 12:19 | | Al 27 reacties
01-11-2005
LATER IS ALLANG BEGONNENVroeger! Vroeger zei ik in gesprekken die over ‘later’ gingen altijd dat ik voordat ik 30 werd een eigen tijdschrift wilde hebben. Of dan in ieder geval op z’n minst hoofdredacteur van een tijdschrift wilde zijn. Ik zie mezelf nog zitten. Net afgestudeerd. En ik hoor het mezelf nog zeggen. Ik voel de stelligheid nog ergens. Nog ergens ver weg. Ik zei: “Voordat ik 30 word heb ik mijn eigen tijdschrift.” En ik bedoelde: Ik wil dat iedereen mij als ik 30 word een heel tof wijf vindt. Niet alleen intelligent en met een verdomd goed lichaam, maar ook nog eens gedreven, enthousiast, lief en aardig en vooral mét een imposante CV en een nog veel imposantere carrière in het verschiet. Het ging niet om wat ik zelf wilde. Het ging om hoe anderen mij zouden zien. Want in de afgelopen jaren heb ik geleerd dat een carrière mij eigenlijk weinig doet. Dat ik, in plaats van elke dag keihard werken en dat dan minstens 60 uur per week, liever gewoon elke dag een mooie dag heb. Maar mijn liefde voor letters, taal en mooie beelden is nooit afgenomen. Ik begin zelfs meer en meer te beseffen en te voelen wat ik nu écht wil. Wat ik nu écht de hele dag wil doen. En dat komt eigenlijk neer op; het maken van mooie dingen met letters, taal en mooie beelden. Het woord ‘kunst’ vind ik overdreven, maar ik wil dingen maken waarvan vooral ikzelf blij word. En als een ander dat ook word, dan is dat héél mooi meegenomen. En zo kwam ik een paar weken geleden, heel toevallig, maar waarschijnlijk heeft het zo moeten zijn, in aanraking met het fenomeen ‘zines’; tijdschriftjes in een kleine oplage en in eigen beheer. Toen wist ik; dit is wat ik eigenlijk altijd al wilde. Dus maakte ik de afgelopen weken mijn eigen ‘zine’, zonder het gezeik van adverteerders, vormgevers, journalisten en fotografen. Een ‘zine’ met daarin werk van andere kunstenaars en dat van mijzelf. En vandaag heb ik het eerste nummer van mijn eigen ‘zine’, het Maanzinnig ATC-zine, gemaakt in een oplage van 20, verstuurd aan de 19 geweldige, creatieve vrouwen die mij hun werk stuurden. Over 2 weken word ik 30.
# | 16:38 | | Al 39 reacties
Gekregen op m’n verjaardag van vriend P. en vriendin D.; ‘Pussy: For Cats That Should Know Better.’ Een briljant boek, gebaseerd op de typische Engelse lads-magazines, maar dan met katers. Ik heb in tijden niet zo gelachen! Een must have voor iedere katten-freak!
Te koop via amazon.co.uk.
# | | Al 5 reacties
SINNERMAN
Omdat een verjaardag natuurlijk helemaal niets is zonder een flinke dosis ultiem goede muziek, hierbij een download van ‘Sinnerman’ van Nina Simone. Maar dan voorzien van een zeer lekkere en fijne beat van Felix da Housecat. Een plaat die morgen, naast minimaal 1 keer per uur Madonna, zeker gedraaid gaat worden op m’n feestje!! Dé plaat voor een écht Luna-30-gevoel!
Nina Simone, 'Sinnerman' (download 6.3 MB)
# | | Al 8 reacties
BIRTHDAY BRUCE!!!
# | | Al 3 reacties
THE MASK OF BRUCE
Binnenkort in de bioscoop, nu al op een ATC; The Mask of Bruce. De rest van mijn ATC's; klik.
# | | Al 5 reacties