ARCHIEF
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
31-12-2005
LUNA EN EEN KLOTE OUDJAARSDAG“P.! Waar is je fiets?”, roep ik naar beneden. “Hoezo?, vraagt hij. “Hij staat niet in de hal”, zeg ik terwijl P. naar boven komt. Als we samen in de hal staan kijken we elkaar even vertwijfeld aan. “Hij stond echt binnen”, zegt P., “ik weet het zeker.” Daarna lopen we een beetje beduusd de woonkamer binnen. En dan gaat het, net als in de film, allemaal heel snel. In een flits komt de realisatie dat er ingebroken is. Onze ogen scannen de woonkamer. “Alle tassen zijn weg”, zegt P., “en m’n portemonnee.” Godverdomme. Heel, heel, heel erg godverdomme. Ik bedenk de inhoud van onze tassen. Portemonnees, allerhande bankpasjes, paspoorten, geld. Godverdomme. Iemand is door ons huis gelopen terwijl wij lagen te slapen. “M’n digitale camera”, zeg ik, “die lag op tafel.” Ook weg. “Nee”, schreeuwt P., “m’n laptop! M’n laptop is weg! Alle maanden werk! Alles wat ik geschreven heb!” En dan speelt er zich ineens echt een film af bij ons in de huiskamer. Mijn altijd zo rustige P. gaat volledig door het lint. Ik denk dat ze hem 10 huizen verderop hebben horen schreeuwen. Alle prachtige teksten die hij de afgelopen maanden heeft geschreven zijn nu waarschijnlijk in handen van een junk die de laptop, mijn camera en P.’s fiets misschien voor een paar tientjes verkoopt. Onvoorstelbaar. Onvoorstelbaar en niet eerlijk. Terwijl P. tegen muren slaat, op en neer loopt door de woonkamer en het hele huis bij elkaar vloekt en schreeuwt ga ik op zoek naar het nummer van de politie. “De poesjes!”, bedenk ik me, “zijn alle poesjes er nog?” Paniek! Hele grote paniek. Ik ren naar de keuken om een blik te pakken en een lepel. “Blikkie, blikkie, blikkie”, roep ik terwijl ik met de lepel op het blik sla. “Blikkie, blikkie!” En na een hele lange minuut komen ze alle 4 voorzichtig naar de keuken geslopen. De poezen zijn er nog. Maar hadden we vanmorgen maar honden gehad.
# | 16:03 | | Al 49 reacties
25-12-2005
DE ‘ALL YOU NEED IS LOVE KERSTSPECIAL’Kerstavond is geen kerstavond zonder de ‘All You Need Is Love Kerstspecial’! Kan ik me weken op verheugen. Lekker voor de televisie en dan huilen om al het moois dat liefde heet. Dus gisteren om 21.00 zat ik er helemaal klaar voor. Om er na een uurtje achter te komen dat de formule van het programma een beetje lijkt uitgewerkt. Want al waren kosten nog moeite gespaard om geliefden bij elkaar te brengen, ik heb er 2 uur lang geen traan om hoeven laten. Vooral studentikoze types werden richting New York gevlogen om daar hun partner weer te ontmoeten. “Hoe lang heb je je vriend uit Nieuw Zeeland niet gezien?”, vroeg Robert ten Brink. “Ik heb hem bijna 5 maanden niet gezien”, zei een meisje, “en dat is lang. Heel lang.” Lang? Lang? Dat is helemaal niet lang! Waar waren de bijstandsmoeders die tijdens een reisje naar Sri Lanka, dat ze wonnen door het oplossen van een kruiswoordraadsel bij 3 pakken koffie, de liefde van hun leven ontmoetten en nu al 4 jaar aan het sparen zijn om elkaar weer een keer te zien? Elkaar zo min mogelijk bellen om zo al het geld opzij te leggen om weer herenigd te worden? Elkaar elke week ellenlange brieven schrijven? Niks van dat al! Niks geen Sri Lankees die met de All You Need Is Love-bus naar Alphen aan den Rijn werd gebracht. Dit jaar alleen maar types die elkaar tijdens hun particuliere studie in het buitenland hadden ontmoet en elkaar toch zeker een paar maanden niet gezien hadden. Moeilijk! Moeilijk! Moeilijk! Maar zo kan ik het ook! Mijn partner P. is 4 maanden geleden een eigen bedrijf begonnen en ik heb hem al 4 maanden amper gezien. Zoals het er nu naar uit ziet zal dat in 2006 niet veranderen. Ik ga Robert meteen een brief schrijven. Zitten P. en ik volgend jaar met de kerst lekker in New York.
# | 11:32 | | Al 22 reacties
"BLIKKIE BLIKKIE!!!"
# | 09:12 | | Al 8 reacties
22-12-2005
LUNA OP ZOEK NAAR 2 WINX-POPPENVorige week maandag belde ik naar nichtje M. om met haar door te nemen welk speelgoed momenteel hip is. “Ik dacht ik bel je even om te vragen wat jij en je zusje voor kerstmis willen hebben. Is Diddl nog een beetje in?”, vroeg ik. “Een klein beetje”, zei ze, “maar ik wil liever iets van Winx hebben.” “Eh”, mompelde ik. Daarna volgde een uitgebreid verhaal over een televisieserie met feeën en heksen. Ik snapte het meteen. “Dus je wil iets van Winx?”, vroeg ik. “Nou, eigenlijk wil ik heel graag een Winx-pop” zei ze. “Ik wil ook een Winx-pop!”, hoorde ik haar zusje S. op de achtergrond schreeuwen. “En dan wil ik het liefste Bloom”, ging nichtje M. verder. “Ik wil ook Bloom, ik wil ook Bloom”, gilde haar jongere zusje. “Nee”, zei nichtje M. vermanend, jij wil geen Bloom, jij wil Layla.” Dat was tenminste duidelijke taal. Dus ik naar de Bart Smit om daar van het kassameisje te horen dat de Winx-poppen al een tijdje uitverkocht waren. Dus ik naar de Intertoys. Ook uitverkocht. Naar de Bijenkorf. Uitverkocht. Naar de Blokker. Uitverkocht. Naar een andere Bart Smit. Ook uitverkocht. Daarna heb ik alle speelgoedzaken in Amsterdam en omstreken gebeld. Overal uitverkocht. En ik baalde enorm. Het was mijn missie geworden om de aller- allerlaatste Winx-poppen in Amsterdam te vinden. En nu weet ik heus wel dat ik eigenlijk niet tot het laatste moment had moeten wachten met de aanschaf van kerstcadeautjes. En zeker niet als het ook nog eens het populairste kinderspeelgoed van dit moment betreft. Maar als iedereen dat weet, dan maakt het eigenlijk ook weer niet uit, want deze Winx-poppen blijken al een paar weken volledig uitverkocht. Zucht. Ineens kwam deze situatie me heel bekend voor. Was Arnold Schwarzenegger niet in de onwijze B-kerstfilm ‘Jingle All the Way’ als een waanzinnige op zoek geweest naar een ‘Turbo Man’ voor zijn zoontje? En of Arnold die 'Turbo Man' nu uiteindelijk vond of niet, de moraal van de film was dat het met Kerstmis draait om het gezellig samenzijn. Dus fuck die Winx-poppen. Mijn nichtjes zullen het moeten doen met een Winx-spel en een Winx-rugzak.
# | 16:30 | | Al 24 reacties
21-12-2005
LUNA LUVS KERSTMISHoe doen andere mensen het? Mensen met een baan van 9.00 tot 17.00 en 2 kinderen? Een kerstboom halen, kerstballen, een piek en slingers scoren en de hele handel optuigen, inclusief 300 kerstlichtjes? De rest van het huis ook in kerstsfeer brengen, zorgen dat er genoeg kaarsen in huis zijn en glitterende en glimmende dingetjes? Dan ook nog boodschappen doen. Zorgen voor genoeg bier, wijn, fris, gerookte zalm, toastjes, kaasjes? Zorgen voor genoeg vlees voor op de bakplaat en genoeg sausjes naast de bakplaat? En dan ook nog leuke cadeautjes kopen voor iedereen en alles inpakken en voorzien van een kaartje met de juiste naam. Ik ben er al een paar dagen mee bezig. Ik vind het heerlijk om te doen, dat wel, maar ik ben al vanaf maandag volledig in de kerststemming. Hoe doen anderen dat? Maken die grif gebruik van de extra koopavonden en koopzondagen? En zelfs als ze dat doen, hoe zorgen ze ervoor dat ze rustig blijven tijdens deze hectische dagen? Ik was mijn partner P. bijna naar de strot gevlogen toen hij gisteren na zijn dag hard werken van 8.00 tot 20.00 thuiskwam, het huis in volledige kerst-staat aantrof en reageerde met een: “Nee, meisje, nee.” Daarna slaakte hij een diepe zucht en sloeg zijn ogen ten hemel. Geen greintje enthousiasme, geen spontaan ingezet ‘Oh Denneboom’, geen grote glimlach en vooral geen complimentje voor mijn kerst-styling. Niks van dat al. En dat kon ik er net niet bij hebben. “Ik doe dit ook voor jou hoor!”, schreeuwde ik. “En voor m’n ouders en voor jouw familie! Wacht maar! Later, later, later! Dan zul je met weemoed terugdenken aan de tijd dat ik het hele huis nog versierde! Later! Jij hoeft niet door die fucking drukte in de stad om kerstslingers bij de HEMA te gaan halen. En jij hoeft niet op zoek naar een cadeautje voor je vader! Weet je wel hoe moeilijk het is om een leuk cadeautje voor je vader te kopen! Weet je wel hoe druk het is in de stad!” “Jesus, meisje, doe even relaxt”, zei P. verbaasd. “Ik ben relaxt, “antwoordde ik bits, “maar dan moet je wel zeggen dat je het huis mooi vindt.” “Ik vind het prachtig”, loog hij.
# | 10:07 | | Al 27 reacties
15-12-2005
LUNA, DE KATER EN HET KATERTJEIk schrik wakker en word meteen overspoeld door de belangrijkste levensvragen: ‘Waar ben ik?’, ‘Wat voor dag is het?’, ‘Hoe laat is het?’ en ‘Hoe kom ik aan deze kater?’ Nadat ik gisteravond en -nacht heb weten te construeren en besef dat het donderdag is en ik de hele dag niks hoef te doen probeer ik weer in slaap te vallen. Ik heb hoofdpijn, spierpijn, een gore smaak in m’n mond en ik adem ook niet echt gemakkelijk. Zucht en steun. Dan realiseer ik me dat dat ademen niet zo lekker gaat omdat er een zwarte vacht tegen m’n hoofd gevouwen zit. “Bruce, ga weg”, zeg ik en duw het katertje van mijn kussen af. Maar zo gemakkelijk laat Bruce zich dus niet wegjagen. Want Bruce heeft honger. En niks zo irritant als een kat met honger. Hij springt weer op bed, gaat 20 centimeter van m’n hoofd af zitten en tikt meerdere keren met z’n pootje tegen m’n wang. Met z’n nageltjes ingetrokken, dat dan weer wel. “Bruce, alsjeblieft”, jammer ik en ga op m’n rug liggen met de dekens over me heen getrokken. Zo! Daar heeft hij mooi niet van terug. Maar net wanneer ik bijna weer in slaap ben gedommeld word ik overspoeld door een golf van misselijkheid. Bruce heeft zichzelf met zijn 4 kilo getorpedeerd vanaf het hoofdeinde richting mijn maag. “Verdomme, Bruce” roep ik nu klaarwakker. Ik zie in dat ik dit gevecht niet ga winnen. Ik moet hoe dan ook m’n bed uit. Of om Bruce uit de slaapkamer te zetten of om Bruce eten te geven. En als ik ‘m alleen de slaapkamer uit zet, dan zal hij zo hard gaan jengelen dat het in het hele huis te horen is. “Klootzak”, zeg ik terwijl hij luid miauwend voor me uit rent richting keuken. En nadat ik de voerbakjes heb gevuld met een blikje Whiskas neem ik zelf maar 2 ibuprofennetjes.
# | 12:32 | | Al 31 reacties
12-12-2005
LUNA DOET EEN FLIRTPOGINGAfgelopen zaterdagnacht, club Panama met achter de draaitafels Darren Emerson. Ik ben een nachtje uit zonder partner P. en het voordeel van zonder-partner-stappen is dat ik me weer eventjes single kan wanen. Beetje andere mannen uit-checken, beetje flirten, beetje dansen. Maar als je dan met zo’n andere man aan de praat raakt, dan volgt altijd het ‘heb-je-een-vriendje-moment’. En dat moment is kut. Want als ik ‘ja’ zeg is de andere man in kwestie binnen een paar minuten weg. Want bij mij valt niks te halen. En als ik ‘nee’ zeg dan ben ik ineens aan het liegen en bedriegen. Wil je een leuk gesprek zonder verwachtingen, dan kun je het beste in de eerste minuut terloops vermelden dat je een relatie hebt. En dat weet niet alleen ik, dat weten gelukkig ook mijn vriendinnetjes. “Ik heb meteen gezegd dat we hier met onze vriendjes zijn”, zegt vriendin S. terwijl ze wijst naar 2 negers met een petje op. Ik sta op de dansvloer en glimlach naar de negers. “Ze komen uit Nigeria en zijn hier voor hun studie”, vertelt S. verder. Kijk, dat biedt nog eens flirt-perspectieven! “So you’re from Nigeria?”, vraag ik aan 1 van de jongens terwijl ik ondertussen mijn blitste dansje doe. Van links. Naar rechts. Ik check de neger uit. Zo! Deze neger weet z’n heupjes goed te gebruiken. En links. En rechts. Hij kijkt er ook nog guitig bij. Volgens mij is het een schatje. En links. En rechts. Hij pakt ondertussen m’n handen vast. Nou, vooruit, tot zover, maar niks verder. En links. En rechts. Ach, ietsje dichterbij kan best, hij weet immers dat ik een vriendje heb. En links en rechts. Lekkere aftershave. What’s you’re name?”, roept de neger in m’n oor. “Luna”, brul ik terug, “and yours?” De neger schreeuwt iets in m’n oor, maar ik versta ‘m niet. “Can’t hear you”, zeg ik en haal m’n schouders op. En links. En rechts. Hij doet nog poging, maar tevergeefs. Ik haal nog een keer m’n schouders op, maar de neger blijkt vastberaden. En links en rechts. Hij pakt z’n portemonnee en haalt daar een visitekaartje uit. En daar staat in blokletters de voornaam van mijn partner P. gedrukt. Ja. Zo hoeft het dus ook niet voor mij.
# | 16:31 | | Al 32 reacties
07-12-2005
ECHT VAN EEN OUD VROUWTJE GEWEESTTwee weken geleden overleed de schoonmoeder van de zus van mijn schoonmoeder op de zeer respectabele leeftijd van 96 jaar. En tante H., de zus van mijn schoonmoeder, belde om te vragen of ik misschien tussen de oude spullen van omaatje W. wilde snuffelen. “Misschien zit er wat voor je bij kind”, zei tante H., “je weet het maar nooit en kijken kost niks. Er staan allemaal dingen uit de jaren 70, echt iets voor jou.” Mijn hart ging meteen sneller kloppen van de woorden ‘jaren 70’, dus ik stond vanmorgen in het Amsterdamse huisje waar omaatje W. 70 jaar had gewoond. En het huisje rook precies naar de flat van mijn eigen overleden lievelings-oma; een combinatie van Oil of Olaz, gezichtspoeder en muffe tafelkleedjes. Naar vroeger. Naar iets vertrouwds. En terwijl ik in alle kasten snuffelde van omaatje W., glaswerk inpakte in oude kranten, oude lakens weggooide in vuilniszakken en keek naar zwart-wit-foto’s voelde ik 96 jaar leven door m’n vingers gaan. Van sjaaltjes tot theekopjes, van handschoentjes tot vazen en van de eerste schoentjes van haar zoon tot haar overgebleven medicijnen-voorraad. En omaatje W. bleek niet zomaar een omaatje te zijn geweest! Nee, dit was een kek omaatje geweest. Hip misschien zelfs, of chique in haar tijd, want ze had een stel suède jasje in de kast hangen waar tweedehands kledingzaakjes in Amsterdam een fikse prijs voor zouden vragen. “Kind! Neem mee! Wat moet ik ermee?”, zei tante H., “anders gaat het naar de Kringloop-winkel.” Dus ik nam van alles mee, maar ondertussen vroeg ik me af hoe omaatje W. dit zou hebben gevonden. Heel haar hebben en houden binnen een paar dagen de deur uit. Weg. Van hier naar daar. Alles in vuilniszakken. Alles in kartonnen dozen. Naar een Kringloopwinkel. Naar de vuilnis. Foto’s en herinneringen naar haar schoondochter. Haar stofzuiger naar de zus van haar schoondochter. En haar suède jasjes, servies uit de jaren 70, tafeltje uit de jaren 60, haar naaidoos, haar breinaalden en haar poederdoos naar de schoondochter van de zus van haar schoondochter. En de krieltjes-centrifuge uit de jaren 50 die ze zelf nog nooit gebruikt had, draaide vandaag voor het eerst.
# | 21:16 | | Al 28 reacties
'Oui, c'est moi', zegt Bruce. De rest van mijn ATC's; klik.
# | | Al 7 reacties
SCUBA BRUCE
Bruce gaat Jacques Cousteau achterna. Op een atc dan. De rest van mijn ATC's; klik.
# | | Al 2 reacties
BOBBY BRUCE
Bruce, nu ook verkrijgbaar als bobby! De rest van mijn ATC's; klik.
# | | Pas 1 reactie
KRIELTJES-CENTRIFUGE
klik voor groter
# | | Al 22 reacties