ARCHIEF
Oktober 2008
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
24-09-2008
LUNA IS LOST IN CONVERSATION“Tot zo”, zegt P. terwijl hij al richting de buitendeur loopt. “Waar ga je naartoe?”, vraag ik. “Boodschappen doen”, zegt hij. “Waarom?”, vraag ik. “Nou, we zullen toch moeten eten hè?”, zegt hij. “Eh, ja, maar jij weet toch niet wat ik wil gaan koken vanavond?”, vraag ik. “Nee, maar ík ga ook koken vanavond”, zegt P. vrolijk. Oh! Mijn! God! Wat nu te doen? Wat nu te doen? “Ga jij koken vanavond?”, vraag ik ietwat bezorgd. “Ja, dat wil je toch al jaren? Dat ik verander in een kokende man? Nou, hier heb je ‘m! Hier staat-ie!”, zegt P. en daarna volgt een overenthousiaste ‘tadaaaa’. Hij gaat er ook helemaal op z’n ‘tadaaaa’s’ bij staan. Ik vertrouw het zaakje niet. “Wat ga je koken dan?”, vraag ik. “Dat gaat je niks aan, spaghetti, aardappelpuree, een biefstukje in gorgonzola-saus, ik laat me inspireren door de producten die ik tegenkom”, zegt hij. “Maar jij kan niet koken”, zeg ik. “Ik heb 10 jaar voor mezelf kunnen zorgen voordat ik jou tegenkwam en het was allemaal niet te vreten, maar ik ben er niet aan doodgegaan”, zegt hij. “Maar als je wil dat ik kies, dan wordt het vanavond spaghetti.” “Oh, nee, uit zo’n zakje zeker”, zeg ik. “Okay, dan maak ik gebakken aardappeltjes”, zegt hij. “Eh, is goed”, zeg ik argwanend. “Met een blikje doperwtjes en worteltjes”, zegt hij. “Nee! Geen blikje of potje, dat vind ik vies”, zeg ik. “Wat dan? Wat dan?”, vraagt P. terwijl hij een beetje geïrriteerd, maar ook triomfantelijk begint te kijken. “Ik wil gewoon vérse groenten”, zeg ik. “Nou, dan heb je pech”, zegt P., “want dat kan ik niet. Of je eet wat ik voor je maak, of je maakt het maar zelf.” “Ja, maar, ja, maar, als ik kook, dan houd ik altijd rekening met jou, altijd”, zeg ik. “Ja, maar jij geeft me mixed messages”, begint P., “je wil dat ik initiatief neem in het huishouden, je wil dat ik voor je kook, maar eigenlijk wil je niet dat ik voor je kook, je wil dat ik kook wat jij wil dat ik kook, je wil dat ik dit, je wil dat ik dat, en een paar uur later wil je weer wat anders, nou, wat wil je nou van me?”, roept hij met een wapperende boodschappentas in z’n hand. Hij doet er ook nog een huppelend dansje bij. “Ik wil gewoon dat je precies doet wat ik zeg”, zeg ik pruilend. “Dus?”, vraagt hij. “Dus ga maar een flesje Prosecco halen”, zeg ik.
# | 08:22 | | Al 25 reacties
23-09-2008
‘HI FRIENDS!’Ik kreeg een mailtje. Uit China. ‘Hi Friends! We are iidea Creativity Design Magazine, the first creativity design magazine in the mainland of China. Issued monthly. (…). We are interested in your work and want to introduce, could you sent some images and introductions? We also want to have an e-mail interview for you. After we use your information, we will send our magazine for you!’ Bij het mailtje zaten wat voorbeelden van pagina’s uit hun magazine en ik was helemaal extatisch! De PloesiePoesies in een Chinees design magazine! Dus ik mailde meteen terug: ‘I would love to be featured in your magazine! Wow! China! That’s cool! You can send me the questions for the interview and I will answer them! In the meanwhile I will gather some nice pictures of my work (I guess you need pictures of my look-a-like cats?). Please let me know!’ Een dag later krijg ik het volgende mailtje: ‘hi friends, i am lucy,thank you for reply and send you picture to me.i hope you can send you me picture to our ftp (en dan hier de inlogcodes) thank you very much.’ Ehm! Okay! Daar moest ik even over nadenken. Ik vertrouwde het hele zaakje ineens niet meer zo. Ftp-en naar een wildvreemde server? Kon dat geen gevaar voor mijn pc? Dat er ineens allerlei poorten openstonden? Ik besloot het de enige echte übernerd te vragen die ik vertrouwde en hij vertelde dat het geen kwaad kon om .jpg’s te uploaden. Fijn! Maar ik vond het handig om toch eerst even 3 .jpg’s van look-a-like PloesiePoesies via de gewone mail naar Lucy te sturen om te vragen of dit is wat ze bedoelt. Het antwoord: ‘hi friends, i am lucy,thank you for reply ,i want pictures,so please bother you to send me about 20 images,thank you very much.’ Eh? En nu? Wat wil ze nou? Blijkbaar leest Lucy mijn mail niet eens, maar kijkt ze alleen naar de bijlagen. Ik besluit 40 .jpg’s te uploaden naar hun server en ik stuur Lucy weer een mailtje. Met als antwoord:’ hi friends, i am lucy,sorry to bother you,i think it is not enough,i have told you that i need about 20pictures,so please send me more,ok?sorry to disturb you.have a nice day.’ En deze e-mailwisseling ging zo een paar dagen door. Na een week van totally lost in translation-zijn kreeg ik het mailtje: hi friends, i am lucy,thank you very much. Maar iets in mij zegt dat ik nooit meer iets van Lucy zal horen.
# | 10:01 | | Al 12 reacties
17-09-2008
ASHES TO ASHESIk dacht; dat doe ik wel even. Maandag was ik gebeld door het dierencrematorium met de mededeling dat ik woensdag de as van Skinner op kon komen halen. En ach, met de bus naar Amsterdam Noord en daar even een urntje ophalen, hoe moeilijk kon dat nou eigenlijk zijn? Erger dan vorige week donderdag kon het niet worden en op zich had ik mezelf al weer een paar dagen enigszins in de hand! Dus ik stapte monter in bus 92 en ik stapte ook monter het dierencrematorium binnen. “Ik kom de as van Skinner ophalen”, zeg ik. En ik houd me goed. En terwijl het crematorium-vrouwtje de urn van Skinner gaat opzoeken verbaas ik me over de lelijkheid van de inrichting van de receptie. ‘Waar het stil en mooi is’, had op het foldertje gestaan. Nou, mooi is anders. Stil is het dan weer wel. En ik hou me nog steeds prima. Het crematorium-vrouwtje komt terug met een wit potje. Ik had gedacht dat het terracotta zou zijn. “Hoe oud is-ie geworden?”, vraagt ze. “Dat is niet helemaal zeker, maar ergens tussen de 11 en 13”, zeg ik. “Ja, dat is eigenlijk veel te jong hè?”, zegt ze terwijl ze begint met haar inpak-procedure. En ja, dat was net het zinnetje dat ze niet moest zeggen. Want even later bedelf ik het crematorium-vrouwtje met verhalen en tranen en dat ik ook nog eens heel zielig ben dat ik elke dag poezen maak voor m’n beroep en dat ik Skinner zo mis en dat ik het eigenlijk niet eerlijk vind. En dan nog een snik en nog een traan. Ja, hallo! Ik betaal 140 euro voor zo’n crematie met urn, daar verwacht ik dan ook wat service voor! In ieder geval een luisterend oor en een zakdoekje. “Gelukkig kun je er wel over praten hè?”, zegt het crematorium-vrouwtje terwijl ze me een bronskleurig en trapeziumvormig papieren tasje met daarin de urn geeft. En bedankt! En de groetjes! Een minuut later zie ik de bus naar huis voor m’n neus wegrijden. En de volgende komt verdomme pas over een half uur. Ik kijk naar het tasje. Ik kijk naar de ingepakte urn. Ik pluk een paar kamille-bloemetjes en doe die in het tasje. Ik breek. En daarna bel ik naar vriendin L. om te vragen of ze me alsjeblieft kan komen halen om me naar huis te brengen.
# | 15:09 | | Al 23 reacties
14-09-2008
OBLADI-OBLADAWeten jullie al wat er met Skinner gaat gebeuren hierna?”, vroeg de dierenarts terwijl ik met een langzaam inslapende Skinner op schoot zat. “Ehm”, zei ik en ik keek haar betraand aan, “hoe bedoel je?” Ze vulde wat in op een computer. Even daarvoor had ik mijn eigen telefonische noodkreet ‘hij is aan het doodgaan’ teruggelezen op de monitor: ‘aan het doodgaan’. Ik nam aan dat de dierenarts nu iets invulde in de trant van; ‘kat overleden op 11 september 2008 om 14:32’ en daarna het hele dossier van Skinner afsloot. “Ja, wat willen jullie dat er met z’n lichaam gebeurd?”, vroeg de arts. “Oh, Jezus, daar moet natuurlijk ook over nagedacht worden”, zei ik. “Ja, dat hoort er allemaal bij”, zei ze en kwam even later met 2 foldertjes aan lopen. “Er zijn 2 dierenuitvaartcentra”, vertelde ze en ondertussen gaf ik Skinner nog maar een aai, al was hij al lang in een diepe coma, “je kunt zelf kiezen welke.” “Ja, ehm, jeetje”, zei ik. “Ik heb zelf het meeste ervaring met het U.D.C.”, zei ze. “Nou, doe die maar dan”, antwoordde ik en ze gaf mij het foldertje. Het leek wel de menukaart van een Italiaans restaurant. Ik las: ‘Kleine dieren, middelgrote honden, katten, konijnen, met urn, zonder urn, individueel, gezamenlijk, begraven inclusief 4 jaar onderhoud .’ En ja, wat doe je dan op zo’n moment? Waar kies je voor? Rationeel gezien snap ik ook wel dat na de dood alleen het lijf van Skinner overblijft en dat dat slechts omhulsel was, maar ja, op het moment dat hij nog halfwarm op je schoot ligt, wil je toch vasthouden aan het leven, vasthouden aan iets tastbaars. “Doe maar optie 3. Individueel met as retour, inclusief urn”, zei ik tegen de dierenarts. “Willen jullie ‘m zelf naar het crematorium brengen?”, vroeg ze. “Oh, nee, echt niet”, zei ik. Ik kon mezelf met een dode kat in een mandje en dan samen in de bus richting een dierencrematorium in Amsterdam Noord niet voorstellen. Dus momenteel ligt het lijkje van Skinner te wachten om maandag gecremeerd te worden. En ik heb even overwogen om met de as van Skinner een tatoeage van een grote indiaan met pijl en boog op m’n kont te laten tatoeëren, als een soort van Tribute to Skinner, maar heb toch besloten dat ik genoeg heb aan mijn herinneringen.
# | 14:56 | | Al 9 reacties
13-09-2008
LUNA IS GEK OP TAXICHAUFFEURSDonderdagmiddag vond ik Skinner weggedoken in een hoekje van m’n atelier. Heftig trillend met z’n magere lijf en met z’n kop maakte hij rare schokken. Paniek! Het was mij overduidelijk dat ik met een stervende kater te maken had. En daar zat ik dus net niet op te wachten! Ik belde de dierenarts dat ik eraan kwam en ik belde een taxi. Ik schoof Skinner voorzichtig in z’n vervoersmandje, trok een jas aan en ging alvast buiten op de taxi wachten. En toen ik daar zo buiten stond realiseerde ik me dat Skinner dus nooit meer thuis zou komen. Dat dit dus z’n laatste uur zou zijn. En van zo’n gedachte wordt een poezenvrouw als ik natuurlijk helemaal niet blij! Huilen! Huilen! Huilen! Zo hard huilen dat ik al bijna aan het hyperventileren was toen de taxi voor kwam rijden. “Sohohorry”, griende ik naar adem happend, “ik ben een beetje verdriehiehietig.” “Dat is niet erg”, zei de taxichauffeur en hij hield de deur voor me open. “Naar de dierenkliniek op de Weteringsschans”, zei ik tussen m’n tranen door. “Dat is tussen de Paradiso en het Weteringcircuit.” De taxichauffeur vroeg hoe hij moest rijden. “Eh, nou, dat maakt me niet uihuit”, snikte ik. En daarna kwam hij met een verhaal over de bouwwerkzaamheden in Amsterdam wat ik maar half kon verstaan en wat me op dat moment ook geen reet interesseerde. Hij keek me aan vanuit z’n achteruitkijkspiegel. En hij bleef maar praten. Shut up! Dude! Ik weet niet in of jij in dezelfde scene aanwezig bent als ik, maar het lijkt mij vrij duidelijk dat er iemand op jouw achterbank zit die het even helemaal niet meer trekt en jouw praatjes over de Noord-Zuid-lijn, de verzakkingen in de Vijzelstraat en over dat jij het als taxichauffeur zo moeilijk hebt dragen niet echt bij aan een goede sfeer! Fuck you! Fuck you! Shut the fuck up! Ook Skinner maakte vanuit z’n mandje een diepe brom, misschien van de pijn, maar ik denk eerder dat hij ook vond dat de chauffeur gewoon z’n bek moest houden en door moest rijden. Richting de verlossing! “Vind je niet?”, vroeg de chauffeur. “Huh?”, vroeg ik, maar toen hij z’n vraag herhaalde verstond ik ‘m weer niet. Whatever. Fuck ‘m. Maar dat ik geen antwoord gaf, was voor de chauffeur geen reden om te stoppen met ouwehoeren. En ondertussen ademde ik ihihin en ademde uit. En weer ihihin en uit. En weer ihihin en uit. Ihihin en uit. Ihihin en uit. En na die taxirit waren zowel Skinner als ik aan een spuitje toe.
# | 14:30 | | Al 8 reacties
11-09-2008
DAG LIEVE SKINNER
Vanmiddag hebben P. en ik onze lieve Skinner in laten slapen bij de dierenarts... Omdat het echt niet meer ging... Omdat hij ineens heel veel complicaties kreeg... en ook ineens heel veel pijn had... en omdat ik zoveel van hem heb gehouden, doet het ook zoveel pijn om hem te moeten missen...
# | 23:02 | | Al 101 reacties
LUNA SMULT VAN ‘CAN’T BUY ME LOVE’Mijn voorliefde voor pulp-tv diende te worden gestild. Ik zocht iets nieuws, iets slechts, iets wanstaltigs, iets geils, iets fouts, iets waarvoor ik thuis zou willen blijven! Ik zocht. En ik vond: ‘Can’t Buy Me Love’ op RTL5. Een soort van synopsis: ‘In de ex-Gouden Kooi-villa wonen 5 vrijgezelle jongens met 7 vrijgezelle vrouwen. De mannen verdienen geld door opdrachten te winnen, de vrouwen zijn bloedmooi en moeten 1 van die jongens zodanig zien op te geilen dat hij voor haar ‘kiest’. En wanneer hij voor haar kiest, krijgt zij zijn creditcard, zodat ze lekker kan shoppen. De 2 vrouwen die aan het einde van de week geen man hebben moeten de villa verlaten en plaatsmaken voor weer 2 nieuwe gorgeous bitches die door flink te foefelen en konkelen een man moeten proberen te veroveren.’ Wow! Ik vind het een pracht-format! Ik had het zelf willen verzinnen. Wat zeg ik? Ik wil zelf in die villa! Stop mij tussen 6 meisjes die nog niet eens 2 roze Triviant-vragen achter elkaar goed kunnen hebben and I’ll fit in perfectly! “Ik wil best seks hebben, als ik de volgende dag mag gaan winkelen op zijn kosten...”, heeft 1 van de deelneemsters gezegd en daar is nogal wat commotie over ontstaan in de media. Want, dat zeg je toch niet! Neuken voor geld? Neuken voor een paar Gucci-schoenen? Prada-shirtje? Nee! Dat kan toch niet? Nou, dat kan dus wel! Hell yeah! Geld is geil! Ik zou me volledig laten in- en uitwonen in die Villa! En als toetje op de seks met 1 of meerdere van die 5 brainless dudes, zou ik me volledig te buiten gaan met hun creditcard in de P.C. Hooftstraat en alles laten inpakken! “Ja, kunt u het voor me inpakken, met een strikje erom, ja, het is een cadeautje… ja, voor mezelf, ja! Heeft u er ook wat proefmonstertjes bij?” Dit programma laat zien dat het in 2008 voor mannen nog steeds verdomde stoer is om zoveel mogelijk vrouwen te neuken en ze ondertussen nog ‘een pornoslet’ te noemen ook. En dat vrouwen die niet er niet voor terugdeinzen om diverse pikken te pijpen nog steeds een hoer zijn. Pracht-tv! En nu ga ik zelf even shoppen. Als ik het hele huis zou schoonmaken terwijl ik alleen een luipaard-roze stringetje droeg mocht ik van P. iets leuks voor mezelf kopen. Waar is die creditcard?
http://www.rtl.nl/reality/cantbuymelove/home/
# | 13:21 | | Al 16 reacties
08-09-2008
LUNA WIL EVEN PRATEN“Liefje”, zeg ik tegen P., “ik wil even met je praten.” Ik ga naast hem op de bank zitten en ik zie z’n blik iets verstarren. Ik weet dat hij nu denkt; Jesus, moet dat nu? Op een zondag? ‘Studio Sport’ begint zo en er zijn een paar wedstrijden die ik graag wil zien, maar als zij eenmaal begint met zeiken dan ben ik morgen nog niet klaar. Het is een lieve vrouw, want het is de mijne, maar haar timing om me op m’n fouten te wijzen zuigt big time. Hij geeft het enige juiste antwoord: “Tuurlijk liefje, wat is er?” En hij gaat rechtop zitten. “Nou, weet je”, begin ik, ”zou je misschien voortaan als je opruimt, of als je dingen wegzet in het washok, het dan niet allemaal voor de deur kunnen zetten?” Hij kijkt me vragend aan. “Ja, want als ik dan bij de wasmachine wil”, ga ik verder, “dan moet ik eerst allerlei dingen aan de kant zetten, zoals de stofzuiger en de strijkplank.” Zo, dat is eruit. “Is dat alles?”, vraagt P., “is dat alles?” “Eh, ja”, zeg ik. “Jesus!”, zegt P., “Als normale vrouwen komen met een ‘ik wil even met je praten’, dan is dat minstens omdat ze al maanden worden gebeft door de buurman, of omdat ze weer bij hun moeder willen gaan wonen! Of omdat ze hun man ervan verdenken al een jaar een affaire te hebben met het meisje van de patatzaak. Een ‘ik wil even met je praten’ is bedoeld voor serieuze zaken, niet om te vragen of ik het paadje naar de wasmachine voor je vrij wil houden! Het is zondag, we hebben allebei een vrije dag, je hebt uit een legio aan onderwerpen te kiezen om over te praten en jij kiest ervoor om over het paadje naar de wasmachine te beginnen?” Hier moet ik even over nadenken. Maar ik ben het er niet mee eens. Denk ik. “Neehee”, zeg ik, “ik wil graag dat ik rechtstreeks naar de wasmachine kan lopen.” ‘Meisje, er zijn veel belangrijkere dingen om over te praten dan het paadje naar de wasmachine! Wees blij dat ik de stofzuiger niet gewoon in de woonkamer laat staan, maar terugzet in het washok! En als het jou gelukkig maakt, dan zal ik ‘m een stukje verder weg zetten.” “Nou, dan zijn we er toch uit?”, zeg ik. “Liefje, meisje, kom op, voor dit soort gesprekken zijn wij toch veel te intelligent?”, zegt hij. “Oh ja?”, vraag ik en daar had ik graag nog even over verder gepraat. Maar toen begon ‘Studio Sport’.
# | 12:50 | | Al 16 reacties
06-09-2008
DE DERDE RONDE! DE DERDE RONDE!Maandag gaf ik alle katten een laatste bek-shotje met het medicijn tegen de Giardia-parasiet. Ha! Fijn! Ha! Fijn! Ik dacht er eindelijk vanaf te zijn! Een blik onderin het potje deed me alle hoop die ik de week daarvoor had gekregen meteen weer verliezen. Onderin het potje zat nog steeds een dikke brei met daarin het merendeel van de gestampte 20 pillen. Fuck! Fuck! Fuck! De pillen waren blijkbaar niet goed opgelost, wat betekende dat de poezen, en vooral Skinner, dus ook niet genoeg medicijn hadden binnengekregen. Uit pure frustratie deed ik wat water bij het potje en poerde met een haaknaald wat in de vastgekoekte pillen; alles kwam los. Zucht. Ik overwoog om alle katten gewoon op eigen houtje nog maar wat bek-shotjes te geven de komende dagen, maar ik deed het niet. In plaats daarvan ging ik de dag daarna maar weer naar de dierenarts en legde alles uit. “Geef Skinner vandaag nog maar de ene helft van het potje en morgen de andere helft”, zei de assistente na overleg met de dierenarts. “Ja, maar dit potje was eigenlijk voor 4 katten”, zei ik. “Oh, verdeel dit dan vandaag en morgen maar over de 4 katten”, zei ze, na nog een overleg met de dierenarts. Gelaten fietste ik naar huis en het enige dat ik kon denken was: wat voor een wetenschap is dat? Een beetje van dit en een beetje van dat en een beetje zus en een beetje zo? De week daarvoor had ik het hele huis ontsmet, Skinner gewassen, alles gedaan wat ik kon, maar omdat de pillen dus niet goed waren opgelost in het potje kon ik eigenlijk weer opnieuw beginnen. Ondertussen werd Skinner zwakker en zwakker. En toen hij vrijdag voor de zoveelste keer met z’n magere lijf van de grond op het aanrecht probeerde te springen, en het weer niet haalde, ja, toen brak ik. Toen ben ik in bed gaan liggen om even heel hard te huilen. En zoals het poezen-eigen is kwamen binnen no time zowel Skinner als John als Bruce bij me liggen om me te troosten. Na een uur had ik weer genoeg kracht en vertrouwen om toch maar weer de dierenarts te bellen en op de fiets te springen om nieuwe pillen te halen. En al fietsend dacht ik: Wanneer beslis je dat het genoeg is? Als ik het niet meer aankan? Of als Skinner gewoon niet meer kan?
# | 15:12 | | Al 11 reacties
04-09-2008
MADONNA, IN 1 WOORD: ‘AWESOME’‘Concert Madonna met gemengde reacties ontvangen’, hoor ik vanuit de televisie. Oh! Zucht! Oh, hele diepe zucht! “Ja, ze kan niet zo goed zingen hè, maar ze kan wel dansen”,
zei een meisje. “Ze kan niet gitaarspelen”, zei een ander. Ook gehoord: “Ik vond het vorige concert veel beter.” Oh, shut up! En ik las ook ergens dat het dus echt niet kon dat ze haar oude liedjes in een nieuw jasje heeft gestoken, want dat het publiek daar helemaal niet op zit te wachten, omdat het publiek gewoon die hits wil horen zoals ze op de ‘Immaculate Collection’-cd staan. Ik zeg: fuck them all! Al die zeikwijven. Keihard en diep in hun reet! Ik zou er als ik Madonna was ook helemaal klaar mee zijn om ‘Get into the Groove’ voor de bloody fucking duizendste keer op dezelfde manier te moeten zingen als 2 decenia jaar geleden. Hell no! Bring on Pharell, bring on Justin, bring on Timbaland, freakyfreakyfreaky, trek een geil netkousen-setje aan en laat je godverdomme gáán op het podium alsof je 18 bent, maar laat je nooit vertellen wat je moet doen door een stelletje vastgeroeste bitches die nog nooit in hun aars geneukt zijn! Nee, Madonna gooide er een lekkere keiharde dance-beat onder en stond ondertussen te touwtjespringen op het podium! Dat heet progressie ja, dat heet vooruitgang ja, dat heet innerlijke, geestelijke en spirituele groei! Dat is de kracht van de Kabbala! Ja! Als je als artieste een liedje dat al 23 jaar oud is met zoveel enthousiasme, show, spektakel en vernieuwing weet te brengen, dan mag je je met recht ook de Queen of Pop noemen. En als je daarna ook nog een stel oude zigeuners met gitaartjes en viooltjes bij elkaar weet te brengen die samen met jou ‘La Isla Bonita’ op een volledig nieuwe fado-salsa-mambo-manier weten te brengen, nou, dan heb je mij dus volledig in the pocket! “Awesome”, riep vriendin S. in m’n oor. “Echt wel awesome!”, riep ik terug. Ik vond het hele Sticky&Sweet-concert dinsdag zelfs zo gaaf dat ik nu nog met natte slip op de bank zit! En om dan al die zeikreacties te lezen of te horen, nou daar zakt die natte slip dus in 1 keer vanaf! “Ja, het was een goed concert, maar…” Wat nou maar! Niks geen ge-maar! Shut up! Het was awesome. En iedereen heeft natuurlijk recht op een eigen mening, zolang het maar wel mijn mening is!
# | 09:17 | | Al 15 reacties
01-09-2008
LUNA EN DE STEIGERBOUWERSOver een paar dagen wordt er begonnen met bouwwerkzaamheden aan ons pand en donderdag waren mannetjes druk bezig met het plaatsen van een grote steiger. Rond een uur of 11 hoor ik de voordeurbel. “Zeg, wij gaan zo lunchen”, zegt een steigerbouwertje, "en ik vroeg me af of jij misschien een kopje thee voor ons hebt? En mogen we onze boterhammen bij je opeten?” “Ja, hoor”, antwoord ik, “hoe laat?” “Over een half uurtje”, zegt het steigerbouwertje. “Okay!”, zeg ik en meteen laat ik al mijn werkzaamheden vallen. Want ik moet thee regelen! Ze komen zo binnen! Wat moet ik aan? Zit m’n haar goed? Ik moet zoete broodjes voor ze bakken, zodat ze hun best doen op het bouwen van de steiger. Maar in plaats van zoete broodjes ga ik voor de modern versie daarvan; homemade kippensoep en loempiaatjes. Deze mannen hebben honger en wie weet wat voor een lunch ze hebben meegekregen van hun vrouwen! Nog geen minuut later heb ik 2 kippenbouten uit de diepvries getrokken om een bouillonnetje van te trekken. Daarna kruiden erin, ui erin, aardappel erin, prei erin, paprika erin, bleekselderij erin, vermicelli erin! Hop! Zo’n 25 minuten later proef ik van de geïmproviseerde soep en daar is helemaal niks mis mee! Ook wat mini-loempiaatjes in de pan. Waterkoker aan. Theedoos op tafel. Mokken op tafel. Suiker erbij. Wanneer ik iedereen binnen heb geroepen presenteer ik m’n goedgevulde lunchtafel. “Zo, zo”, hummen de mannen terwijl ze hebben plaatsgenomen. Een hele lange ongemakkelijke stilte volgt. Ik wacht tot ze iets zeggen. Iets over m’n haar bijvoorbeeld. Dat dat zo goed zit. Maar ze zeggen nu al 5 minuten niks. Ze eten hun soep. Nemen een loempiaatje en drinken hun thee. “Dusssss…..”, zeg ik, want ik haat stilte in het algemeen en ongemakkelijke stiltes in het bijzonder. “Je woont mooi”, zegt een steigerbouwertje. Ha! We hebben een prater! Eindelijk! Ik vertel over het huis, maar ik hoor nergens een wedervraag, dus ik hou daarna maar weer m’n mond. Heb ik verdomme 5 bouwvakkers in m’n huis, gebeurt er eindelijk wat spannends in m'n leven, zeggen ze niks! Ik wil sterke verhalen! Ik gooi m’n laatste troef op tafel: “Ik ben tekstschrijver bij de FOXY, kennen jullie dat blad?” Twee van de vijf mannen kijken op. Ze hebben er beiden nog nooit van gehoord. De andere drie hummen. “Het is een erotisch magazine. Met tieten. Kom op mannen, jullie zijn de doelgroep”, zeg ik vol ongeloof. Maar ze hebben er echt nog nooit van gehoord. Alle 5 niet. Echt niet. “Dusssss…..”, probeer ik nog een keertje. “Maar je kan lekker koken hoor”, zegt een steigerbouwertje.
# | 07:59 | | Al 22 reacties
Luna: "Liefje, maakt deze spijkerbroek me niet ongelooflijk slank?"
P.: "Het is voor het eerst sinds weken dat ik je in iets anders dan in je pyjama zie... en geloof me... alles staat beter dan een pyjama."
# | | Al 5 reacties
DAT SCHEELT
Wat dan wel weer een enorm voordeel is, is dat mijn werk echt helemaal niets met katten te maken heeft... Dan heb je toch een beetje afleiding op zo'n dag!
# | | Al 5 reacties
ANGEL IS ER WILD VAN
Mijn allereerste PloesiePoesie-klant is nog steeds fan van de PloesiePoesies! Dus toen ze ging trouwen bestelde ze een PloesiePoesie-bruidspaar! Hun kat Angel was er meteen wild van en deze briljante foto stuurde ze als bewijs! Ik vind 'm geweldig en ga er meteen ansichtkaarten van laten drukken!
klik voor grote foto
# | | Al 13 reacties
MUZE
Luna: "Liefje?"
P.: "Ja, meisje?"
Luna: "Ben ik jouw muze?"
P.: "Jij bent zo ontzettend mijn muze dat ik ’s ochtends zo vroeg mogelijk de deur uitren om reclame voor Kotex te gaan maken."
# | | Al 4 reacties
TIJD VOOR POSITIVITEIT
En dan nu het goede nieuws: ik krijg geld terug van De Belastingdienst! En niet zo weinig ook! En dat mag ook wel eens een keertje!
# | | Al 3 reacties
14 SEPTEMBER 2008
Zondag 14 september 2008 sta ik weer met een kraampje op de Pure Markt in Park Frankendael in Amsterdam... de markt is van 11.00 tot 17.30 en niet alleen ik ga daar mijn PloesiePoesie-merchandising verkopen, maar er zijn ook nog heel veel andere kraampjes met 'ambachtelijk en lekker eten en drinken, creativiteit, gezondheid en duurzaamheid.'
# | | Pas 1 reactie
CAT-A-LOG #5
Deze maand interviewde ik Aukje van aukje.net voor alweer de vijfde Cat-a-Log. En ik maakte 2 'Pimp Your Cat'-schilderijtjes van haar poezen Scooszi en Pixel... en omdat poes Holly van haar vriend anders zo zielig achterbleef kreeg zij ook een eigen schilderijtje. Het interview en een vergrootte versie van de schilderijtjes zijn te vinden op aboutblank.nl! En rechtstreeks: KLIK.
# | | Pas 1 reactie